Een bijzondere roman met humor en tragiek

Hiroko Oyamada is in Hiroshima geboren en het boek De fabriek is haar debuut. Het boek heeft de Shincho prijs voor Nieuwe schrijvers gewonnen en is in de VS en Engeland goed ontvangen. De verhalen zijn gebaseerd op haar eigen ervaringen als uitzendkracht bij een autofabrikant.

Sollicitatiegesprekken die anders lopen dan verwacht en dan werken drie mensen elke dag in De Fabriek. Een pand met een grote status in de omgeving waar ze wonen. Als je bij de fabriek werkt heb je het gemaakt. Er is daar wel een verschil in of je als vaste kracht of oproepkracht werkt en is het werk dat ze doen wel zo zinvol?

“Ongetwijfeld doet iedereen dit werk met een dun laagje papier om zich heen.”

In het begin komt het boek wat timide over, er is weinig of geen verschil tussen de karakters in het boek waardoor het niet altijd even goed duidelijk is wie er aan het woord is. De personen vloeien in elkaar over, lijkt het wel. Ze spreken namelijk op dezelfde manier.
Een mooie beschrijving van de cultuur en omgangsnormen in Japan en in het bijzonder in de fabriek zelf. Er zit een mooie laag humor tussen de regels door.
Gaandeweg worden de functies van de drie hoofdpersonen duidelijk, hoewel duidelijk heel verschillend opgevat kan worden voor de lezer.
Oyamada kan een halve pagina volschrijven over een pasfoto zonder te vervelen.
Ze brengt daardoor het verhaal heel dicht bij de lezer en maakt een klein verhaal heel groot.
Ze laat de hoofdpersonen de onzinnigheid van hun taken zien en toch gaan ze ermee door omdat het nu eenmaal De fabriek is en er blijkbaar in deze omgeving weinig andere bedrijven zijn die deze status hebben. De grootsheid van de fabriek maakt Oyamada klein door zich juist op de details van het werkt te richten. Alle Afdelingen krijgen een Hoofdletter, net als de Fabriek zelf.
Het was heel bijzonder om een keer een Japanse Roman te lezen, dat wil ik zeker vaker gaan doen.