Heerlijke roman om bij weg te dromen.

Kirstin Rozema is een Nederlandse auteur die al meerdere boeken in diverse genres heeft geschreven. Van kinderboeken tot onroerende romans tot thrillers onder haar pseudoniem Sophie Ester, de naam van haar oma. Ze won in 2018 de Publieksprijs van het Valentijngenootschap voor haar werk met het boek Na die nacht.

Snaartheorie is door Rozema zelf uitgegeven. En dat vind ik stoer!
Ik mocht het boek tijdens de ontwikkeling van opbouwende feedback voorzien en daardoor kon ik al veel eerder genieten van het verhaal dat bedacht is.

Het verhaal dat hier speelt gaat over een ruimte die gevonden wordt onder een omgevallen boom waar geheimen blootgelegd worden. Het is spannend om met Tess en de anderen de geheimen te ontdekken, nooit eerder vertelde verhalen te lezen en te ervaren wat die met Tess en haar familie. Vooral de vraag of ze nu, 80 jaar later nog zaken kunnen veranderen zorgt voor een dosis spanning en een boel leesplezier voor de liefhebber van de ontspannen en ontroerende roman. De lezer wenst bijna zelf zo’n spannende plek in de buurt te ontdekken.

Met een woord in de titel als ‘Snaartheorie’ en een bijzonder mooie afbeelding zorgt Rozema ervoor dat de stemming er voor het lezen al in zit. De schrijfstijl is direct, de lezer wordt persoonlijk aangesproken en ze vertelt in het begin al de nodige details zodat de lezer zich een goed beeld van de situatie en de hoofdpersonen te hebben gevormd. Hierdoor is het niet noodzakelijk om de andere boeken gelezen te hebben (maar ik zou het wel doen).

Rozema is auteur in verschillende genres, maar ze vindt het heel leuk om in boeken personages uit eerdere boeken terug te laten komen. Mensen die haar eerdere boeken hebben gelezen zullen ook een paar oude bekenden terugzien en het is vooral leuk om te lezen hoe het hen verder gegaan is na hun vorige avonturen.
Er zitten mooie verhaallijnen in het verhaal die de lezer tot nadenken zullen stemmen, vooral de verhaallijn over wat er tussen Tess en haar partner speelt als toekomstdromen van elkaar afwijken is zeer ontroerend. Alles past uiteindelijk als een mooie puzzel in elkaar en dat zorgt voor een einde die de lezer niet anders gewild zou hebben.