Zonder de rode draad van het verhaal te verliezen houdt Simone de aandacht van de lezer vast tot het einde

In geef me de moed wordt het verhaal verteld van een aantal mensen die met een chronische ziekte te maken krijgen. Karel en Corné hebben allebei de ziekte Sa sarcoïdose en ervaren ieder op hun manier de beperkingen hiervan. Waar sarcoïdose staat kan ook een andere chronische aandoening gelezen worden want een aantal van deze aandoeningen hebben dezelfde klachten. Simone geeft als ervaringsdeskundige, zij is zelf partner van iemand die deze aandoening heeft, heel goed weer. Dat de beperkingen niet alleen de persoon zelf raken en beperken maar ook hun omgeving. Karel loopt tegen zijn pensioen aan en zijn vrouw zit vol plannen om dingen te ondernemen, hij is echter elke dag doodmoe en dat werkt ook op zijn stemming en reacties.
Corné is een stuk jonger dan Karel en hun wegen kruisen elkaar door contacten met de patiëntenvereniging. Hij durft geen relatie aan te gaan en dan ontmoet hij toch iemand die gevoelens bij hem losmaakt.
Dit is een mooie roman over hoe twee stellen omgaan met chronisch ziek zijn. Zonder teveel uit te weiden, het boek in een klaagzang te veranderen. Zonder de rode draad van het verhaal te verliezen houdt Simone de aandacht van de lezer vast tot het einde. Het was best spannend hoe het met beide relaties verder zou gaan. Omdat ze de personages beschrijft als echte mensen met eerlijke reacties en twijfels leeft de lezer erg met ze mee.
Het einde is open gelaten dus geeft ruimte voor een vervolg.