Ga je mee op wereldreis?

Peter en Mellody hebben een grote droom, een wereldreis maken met hun gezin. Ze leggen deze wens in Gods handen maar moeten daarnaast ook zelf aan de slag om dit allemaal voor elkaar te krijgen. Ze hebben samen ervaring in backpacken maar met 4 jongens van 15, 13, 12 en 8 jaar is het toch een hele organisatie, zowel bij de voorbereiding als tijdens de reis zelf. Mellody neemt de pen in haar hand en beschrijft heel gedetailleerd over het hele gebeuren. Ze laat daarbij de mooie momenten schijnen maar ook de moeilijke gebeurtenissen komen aan bod.

Het wordt een mooi en veelzijdig verslag, extra leuk gebracht omdat de jongens zo nu en dan ook aan het woord komen. Haar man Peter is de stille deelnemer in dit verhaal. Hij schrijft niet maar ondersteunt en helpt waar nodig.
Ze gaan niet alleen op reis en mooie bezienswaardigheden bekijken maar in Zuid Afrika en Zuid- Amerika verrichten ze ook vrijwilligerswerk gedurende een aantal weken. Ze wonen dan echt tussen de plaatselijke bevolking en leren de cultuur van deze landen op een andere manier kennen.
Wat wel opvalt is dat Mellody zich heel bewust is van de hoge kosten voor deze reis, daar gaat het vaak over. Wat de kosten zijn of hoe ze kosten hebben bespaard. Alsof ze zich moet verantwoorden.
Voor een deel van de lezers is het handig want ze heeft veel tips hiervoor over hoe je het reizen aan moet pakken. Dat doet ze bijvoorbeeld ook als ze een leuk tochtje heeft gemaakt op een struisvogel en zich later beseft dat dat helemaal niet diervriendelijk is. Ze is open en eerlijk en dat zal de lezer echt waarderen. Wat ook heel eerlijk is het verhaal dat ze vertelt over het vrijwilligerswerk doen in Zuid Afrika, zij begint heel enthousiast maar kan eigenlijk weinig doen. In plaats van zich te vervelen kijkt ze verder zodat ze haar tijd toch beter kan besteden. Het verschil tussen hoe mannen en vrouwen hiermee omgaan is ook mooi beschreven. Dat is namelijk heel verschillend en herkenbaar.

Het is een reis met heel veel bijzondere momenten en verrassingen of, zoals ze het zelf noemt; “een knipoogje uit de hemel” als ze een oude vriend terugziet. Maar ook de minder mooie momenten worden openlijk gedeeld met de lezer. Als ze slachtoffer zijn van mensen die misbruik maken van toeristen of als een zoon de camera kwijt raakt onderweg. Ze leggen alle obstakels in Gods handen en blijven vertrouwen op een goede afloop. Het lezen van dit boek kan ook troostend en helend werken voor de lezer.

Het vieren van de verjaardagen op steeds weer een unieke plek en eigen manier zijn mooie lichtpuntjes.

De schrijfstijl is heel persoonlijk, het is echt een verhaal van een (trotse) moeder die over haar gezin schrijft, ze stelt ze aan het begin allemaal even voor en gaat dan aan de slag met het verhaal. Het leest als een dagboek en de situaties zijn beeldend geschreven. De lezer heeft soms het gevoel dat ze zelf op reis is.

Zes op reis is een heerlijk dagboek van een bijzondere wereldreis, de lezer reist mee met dit bijzondere gezin en komt uitgerust thuis.