Antwerpen in 1942.

De auteur is gekend als historicus en rector van de Antwerpse universiteit. Hij heeft hier een prachtig en beklijvend boek geschreven over het berucht jaar 1942 toen Hitler eindelijk begon te verliezen op vele fronten. Waar eerst euforie heerste onder een deel van de Belgische bevolking werden de onzekerheden groter over het verloop van de oorlog. Eerst meedoen met den Duits om achteraf alsnog van mening te veranderen om in geen slecht daglicht te moeten komen achteraf. In Antwerpen daarentegen waren de Duitsers van plan om de Joodse bevolking onherroepelijk uit te roeien. De Dossin kazerne in Mechelen was daar uitstekend voor geschikt, nabij de spoorweg. De auteur legt hier in 54 deelverhalen uit hoe het raderwerk echt functioneerde, want hier zat een hele administratie achter. Het was geen nattevingerwerk. Het verbazingwekkende is dat de burgemeester en hogere magistraten bijna hun volledig medewerking verleenden, bijgestaan door hun politiediensten. Het is 80 jaar geleden en alsnog wordt u weemoedig en intriest na het lezen van sommige verhalen. Ouderen, baby's, zwangere vrouwen, blinden, gehandicapten, niemand kreeg clementie. Wie al eerder niet gevlucht was, was gezien. Allen werden als vee op transport gezet. De firma die zijn vrachtauto's verhuurde klaagde over de viezigheid die ze achterlieten en het te zwaar belasten van het chassis!! Ook al waren er soms politiemensen te vinden die nog moreel hadden en het zaakje saboteerden of Joden op voorhand verwittigden van een op handen zijnde huisbezoek. De stamp op de deur in volle nacht moet verschrikkelijk zijn geweest. Het mooie aan dit boek is dat de auteur ons doet inzien hoe het komt dat er soms velen onder ons alsnog gediend zijn om voor een bezettingsmacht te functioneren tegen hun eigen bevolking in. Sommigen zouden kind, vrouw en familie zomaar verklikken om wat voor reden ook. Sta even stil, en bedenk dat alles kan terugkomen in welke vorm dan ook.