Een ode aan de fans

Een sterk punt aan de schrijfstijl van Michael Grant in zijn Gone-boeken is het wisselende perspectief tussen de diverse personages. We volgen de protagonisten, maar ook de antagonisten en bijfiguren vanuit een personaal perspectief. En niet alleen de wisseling van het gevolgde personage zorgt voor een divers en afwisselend boek, ook de figuren zelf zijn enorm verschillend van elkaar en ontwikkelen vrijwel allemaal gedurende de serie. Bijzonder hieraan is dat Grant ondanks het hoge Science-Fiction gehalte wel onderwerpen aanstipt zoals PTSS en LHBTI, in de vorm van homoseksualiteit en een transgender hoofdpersoon. Michael Grant heeft een talent voor schrijven en het realistisch scheppen van karakters, wat wederom in dit boek zichtbaar wordt. Het aantal figuren is echter wel enorm hoog, zeker in combinatie met de oorspronkelijke personages die terugkeren. Aandacht is hierbij een vereiste.

Daarnaast heb ik bewondering voor de onderliggende filosofische vraagstukken die in de boeken naar voren komen, want de lijnen tussen held of schurk zijn soms dunner dan men denkt. Macht geeft namelijk een bepaalde verantwoordelijk mee, waar niet iedereen even goed mee om te gaan. Bovendien is het maar de vraag wat vrije wil precies is, want in hoeverre is een persoon een onbeschreven blad? Mooie thema´s die niet al te diep aan de orde komen, maar wel ruim voldoende diepgang bieden aan een science-fiction wereld.

Tijdens het lezen van de trilogie merk je ook een duidelijke opbouw naar de climax, een onderwerp dat flink wat commotie veroorzaakt heeft op het internet, en terecht. Michael Grant heeft een einde geschreven dat niemand zag aankomen en ook mij even perplex deed staan. Ik vind het een passend einde, en vind het bijzonder dat de auteur letterlijke handvatten geeft aan zijn lezers om met fanfiction door te gaan in zijn geschapen wereld. Hiermee laat hij zien dicht bij zijn fans te willen staan en dat doet hij op een zeer goede wijze.

Alomvattend heb ik gemengde gevoelens over de Monster-trilogie van Michael Grant. Ik waardeer zijn schrijfstijl, zijn gevoel voor personen en hoe hij fantasie weet te vermengen met diepere thematiek. Toch kon de trilogie naar mijn mening bij lange na niet tippen aan de oorspronkelijke serie en vond ik de hoeveelheid acties en informatie te veel. Ook is de gewelddadigheid zeker niet aan iedereen besteed. Voor vele lezers zullen Monster, Rivaal en Held daarom als overbodig voelen, maar de fans zullen hun hart ophalen bij het mogen terugkeren in Perido Beach. Menig schrijver mag jaloers zijn op hoe Grant begaan is bij hun denkwereldje.

Zie voor de volledige review: https://roodlokjeleest.blogspot.com/2020/07/monster-trilogie-michael-grant.html