Niet de knikkers, maar het spel

De a-chrononologische vertelling van het verhaal zorgt voor het vasthouden van de spanning. Door het verhaal te beginnen tijdens Wanda´s reis in Spanje (voor de liefhebber: in medias res), wordt de lezer in het diepe gegooid en moet je, zoals bij een schaakstuk, zelf de juiste pionnen op de juiste velden plaatsen. Ook in de rest van het boek moet je schakelen tussen verschillende tijden, en ontdek je langzaam waarom Wanda zo handelt en wat er gebeurt is tussen de flaptekst en Spanje. Heerlijk om te lezen en zelf te puzzelen, maar dit perspectief ligt echter lang niet iedereen. Ik kan me voorstellen dat veel lezers het verwarrend vinden, dus weet waar je aan begint ;). Tevens zat ik niet op het puntje van mijn stoel door de spanning, maar de psychologische aspecten maakte me vanbinnen wel meer aan het juichen.

De hoofdpersoon Wanda, heeft een pestverleden, is erg naïef en laat zich veel leiden door haar ouders verwachtingen. Het kiezen voor jezelf is een lastige opgave die ons allemaal in de adolescentie in meer of mindere mate treft en ik kon erg waarderen dat deze thematiek in ´het Spel´ voorbij kwam. Ook andere aspecten rondom de persoonlijke ontwikkeling van Wanda waren soms pijnlijk herkenbaar wanneer haar pestverleden aan de orde komt. De invloed van pesten stopt namelijk niet nadat het getreiter voorbij is en deze effecten op Wanda proef je door het boek heen. Wanda heeft een zeer negatief zelfbeeld en mogelijk ook een vertekend lichaamsbeeld. Het is schrijnend om hierover te lezen en vooral ook goed belicht, zonder dat het aangedikt en overdreven voelt. Gedurende het boek voel je haar als persoon ontwikkelen, zowel wat haar zelfperceptie betreft, als haar houding ten opzichte van haar ouders verwachtingen. De hoofdpersoon voelt oprecht aan en dat is precies wat een goed jeugdroman nodig heeft.

Lees mijn volledige recensie op: https://roodlokjeleest.blogspot.com/2... (less)