Hongertocht

“Zonder de liefde van mijn oma voor haar familie was ik er misschien nooit geweest. Hoe dankbaar is daarvoor ben? Daar zijn geen woorden voor. Dat kun je alleen maar voelen.”

Het is 1944. Tonnie woont in Rotterdam met haar moeder, zusje en broer. Er is nauwelijks nog eten. De honger knaagt aan alles. En de kou dringt diep door in hun magere lijven.

“Er glimmen tranen in haar ogen. Nog ooit heb ik mijn moeder zo gezien. Ze houdt mijn schouders stevis vast en knikt.”

Ze besluit op hongertocht te gaan om eten te gaan zoeken voor haar familie.
Het wordt een lange en zware tocht vol gevaren, maar ook vol lieve en behulpzame mensen. Ze trotseert de ijzige kou, fietst op een fiets zonder luchtbanden, passeert controleposten en loopt extra risico omdat ze zelf lijkt op een Joods meisje.

“Didi trapt als een bezetene. Ik probeer haar uit alle macht bij te houden,maar mijn benen zijn niks gewend.”

Het verhaal is gebaseerd op de waargebeurde geschiedenis van de oma van de schrijfster. Pas halverwege ontdekte ik dat het geen fictie was en dat gaf het boek voor mij nog meer impact. Ineens lees je niet alleen een verhaal, maar een familiegeschiedenis. Dat besef komt binnen.

Ik heb al veel oorlogsboeken gelezen, maar dit boek bood een nieuw perspectief. Over de hongertochten wist ik eigenlijk nog weinig, en juist dat maakte het zo aangrijpend. De vastberadenheid van Tonnie is indrukwekkend. Haar moed. Haar doorzettingsvermogen. Maar bovenal haar liefde voor haar familie, onvoorwaardelijk en onbetaalbaar.

Een ontroerend en krachtig verhaal!