Een leven zo ver

De familiegeschiedenis van de MacBrides begint in 1958, in het ruige West-Australië, met een noodlottig ongeluk dat nog jarenlang een verwoestende schaduw werpt over het gezin. Wat volgt is een indringend portret van een familie die probeert overeind te blijven terwijl het leven hen steeds verder uit elkaar drijft.
Het bestaan in de uitgestrektheid van het Australische achterland is zwaar en eenzaam. In een klein dorp waar geheimen, roddels en achterklap het gesprek van de dag zijn, staat de familie onder voortdurende druk. Het land droogt langzaam uit en mijnbouwbedrijven rukken op. De vraag dringt zich steeds sterker op: hoe lang blijft het familiebedrijf nog rendabel? Hoe houd je je hoofd boven water wanneer alles waar je voor hebt gewerkt stukje bij beetje wordt afgenomen? En waar blijf je voor vechten als het je leven om je heen langzaam afbrokkelt.
Moeder Lorna probeert met bewonderenswaardige vastberadenheid het gezin en het bedrijf draaiende te houden. Ze krijgt daarbij hulp van haar zoon Matthew, die bij het ongeluk waarbij zijn vader en broer om het leven kwamen, hersenletsel opliep. Samen trotseren zij de vele uitdagingen die op hun pad komen én de geheimen die langzaam maar zeker aan de oppervlakte dreigen te komen.
Het is een ontroerend en soms beklemmend verhaal over een familie getekend door verlies en tragedie. Ik moest even in het verhaal komen en had hier en daar moeite om mijn aandacht vast te houden. Het is een dikke pil en sommige stukken hadden wat mij betreft compacter gemogen. Desondanks is het een indrukwekkende familiegeschiedenis met enkele bijzondere en verrassende wendingen.