Sunny

Het derde deel van de Track-serie, na Ghost en Patina waarmee hij al zilveren griffels won.
Dit keer lezen we het verhaal van Sunny, eveneens lid van hardloopteam De Defenders, verteld in dagboekvorm.

“(...) als je dagboek zegt, is het net alsof je het boek begroet. Dag, boek. Alsof ik echt tegen iemand praat.”

Tijdens zijn laatste race stopt hij plotseling met rennen. Zomaar, midden in de wedstrijd. Dat roept veel vragen op en zorgt voor onbegrip en zelfs boosheid in zijn omgeving.

Zijn vader wil dat hij blijft hardlopen, omdat zijn moeder dat niet meer kan. Zij overleed namelijk bij Sunny’s geboorte, iets waar hij enorm mee worstelt. Sterker nog, hij ziet zichzelf als de schuldige en noemt zichzelf zelfs een moordenaar…

“Het is belangrijk om te beseffen dat mijn zinnen ook onzin mogen zijn, als ze maar uit mezelf komen. Uit mijn hart en mijn hoofd. En dat is mooi, ook al wist ik dat eigenlijk al, want ik heb helemaal geen zin om te bedenken of mijn zinnen zin hebben.”

Wederom is dit een prachtig en krachtig verhaal over een jongen die worstelt met zichzelf en met de wereld om hem heen. Het is intrigerend om zo dicht op zijn gedachten te zitten en zijn innerlijke strijd te volgen. Aangrijpend, eerlijk en puur. En bovendien mooi vertaald.

Mooi ook de rol de zowel de coach als zijn lerares Aurelia spelen in zijn innerlijke strijd. Beide met wijze adviezen en ondertussen zijn keuze respecterend. Zij proberen Sunny wel echt te steunen in zijn zoektocht naar zijn eigen identiteit en tegelijkertijd zijn rouw en schuldgevoelens. Ondertussen worstelt zijn vader natuurlijk ook met zijn rouwproces. Mooi om ook dat in de dagboekfragmenten terug te lezen.

“Hij zei dat hij het gevoel had dat hij zonder mijn moeder niet echt een vader kan zijn.”

En toch, ondanks al die ‘zware’ thema’s, is het geen heftig boek. Er zit een lichtheid in die zorgt dat je vlot verder leest en die ook de jongeren waarvoor het geschreven is, zal aanspreken.