het langverwachte tweede deel!

Sophie raakt al aardig gewend aan haar nieuwe leven in de wereld van de verdwenen steden. Het helpt dat ze door haar verblijf op havenveld met zeldzame, bijzondere diersoorten mag werken, waaronder het eerste alihoornvrouwtje, dat contact zoekt met Sophie en alleen haar vertrouwt.

Sophie krijgt de taak om het magische dier te trainen, zodat de alihoorn als een teken van hoop aan de inwoners van de verdwenen steden kan worden gepresenteerd. Ze wil heel graag geloven dat alles weer goed is en dat ze nergens meer bang voor hoeft te zijn.

Maar diep in Sophies geheugen zitten nog altijd geheimen verstopt, en voor ze het weet is ze opnieuw in groot gevaar. Ze moet alles op alles zetten om de antwoorden te vinden op vragen die niet alleen haar leven kunnen redden, maar ook dat van een van haar dierbaren…

Eindelijk is het zover, het tweede deel in de verdwenen steden serie. En wat een avontuur was het weer. Ik ben wel blij dat ik het eerste deel herlezen heb, want zo zat ik er meteen weer helemaal in.

Waar in het eerste deel nog alles onbekend was voor Sophie, is dat in het tweede deel al minder. En toch is er nog genoeg te ontdekken over haar gaven en heeft zij nog heel veel vragen. Maar of die worden beantwoord?

“Jij bént normaal, Sophie. Maar dat betekent niet dat je niet ook bijzonder kunt zijn. Je weet toch dat dat dat twee tegengestelden dingen zijn, he?”

Ondanks dat het een avontuurlijk en soms ook serieus verhaal is, zit er veel humor doorheen. Ik vind dat heel fijn lezen. Maar doordat het zo avontuurlijk, een klein beetje spannend maar ook serieus is heb je soms het idee dat de hoofdpersonage Sophie ouder is dan ze daadwerkelijk is.

Er zijn een aantal oude bekenden die je wat beter leert kennen, wat ik juist wel heel leuk vind want daardoor krijgt het verhaal wat luchtigs. Zoals bijvoorbeeld: Keefe. Maar ook de Alihoorn, alias Glitterkont is een leuke toevoeging aan het verhaal.

“Ik weet dat ik veel grappen maak, Sophie, maar… dat is gewoon makkelijker, snap je? Zo hou ik het vol. Maar dat wil niet zeggen dat ik het niet belangrijk vind. Dat vind ik wel. Heel belangrijk zelfs.”

Het boek krijgt 4 sterren van mij. Ik heb er weer van genoten, van mij had het alleen wat meer op school af mogen spelen. Dat vond ik juist zo leuk aan het eerste deel. Maar verder was het weer bijna 600 blz genieten geblazen. Nu hopen dat we niet zo lang op het volgende deel hoeven te wachten.