De lessen van meneer Picquier

Het boek gaat over meneer Picquier die zijn boekwinkel heeft moeten sluiten, maar het is hem gelukt om zijn dierbaarste bezig, drieduizend boeken, te bewaren. Ze vullen zijn kamer in verzorgingstehuis Les Bleuets. Alleen door zijn ziekte kan hij niet meer doen wat hij het allerliefste doet: lezen. De jonge Grégoire, die sinds kort de maaltijden in het tehuis rondbrengt wordt gevraagd om elke dag een uur voor te lezen. Grégoire ziet dat in het begin niet zo zitten, maar met de tijd onstaat er een bijzondere vriendschap tussen de twee. Het voorleesuur wordt steeds populairder en ondertussen geeft Picquier zijn jonge voorlezer een aantal waardevolle (levens)lessen mee.....

“Meneer Picquier, u zegt altijd ‘een dag niet gelezen is een dag niet geleefd’, maar sinds ik u ken, heb ik u nog nooit zien lezen.”

Het boek gaat voornamelijk om meneer Picquier en Grégoire. Je leert ze goed kennen en daardoor zie je de vriendschap tussen beide ontstaan. Het is bijzonder om te zien hoe serieus het voorlezen is voor meneer Picquier. Op verschillende manieren leert Grégoire het voorlezen. In het begin alleen voor meneer Picquier en uiteindelijk verhuist het voorleesuur naar de algemene ruimte. Het gaat allemaal niet vanzelf, maar ook daar vinden meneer Picquier en Grégoire hun weg wel in.

Je leest eigenlijk over de weg die een bewoner bewandelt in een verzorgingstehuis. En over hoe die bewoner zijn zorg krijgt of wil krijgen. Dat is mooi om te zien.

“Ik had nooit gedacht dat je zo kon opgaan in de avonturen van een ander. De spanning als je de toekomst ziet aankomen. De zorgen van Holden zijn de mijne. Bij de passages over meisjes en seks bloos ik namens hem. Tot 15 juli is alles wat Salingers held denkt en doet een deel van mij. Bij de laatste woorden van het boek ben ik ontroerd. Bevangen door een gevoel van leegte.”

Ik had gehoopt dat ik het boek in mijn hart zou sluiten en ontroerd zou zijn, maar dat is helaas niet gebeurd. Dat komt misschien omdat er stukken tussen zitten die heel literair geschreven zijn en dat is niet mijn persoonlijke smaak. Desondanks was het een prachtig verhaal met een mooie boodschap. Het verhaal is film waardig, dus ik hoop dat hij op een dag verfilmd zal worden. En zal ik het boek zeker aanraden als je wel van literatuur houd!

“Ik hoor meneer Picquier Confucius citeren: Vertel je, dan vergeet hij, onderwijs je, dan luistert hij - laat het hem beleven, dan pas leert hij.”