Pien Vermeer en de getekende stad…

Voor Pien Vermeer is tekenen als magie. Maar haar pennen en potloden kunnen haar problemen niet oplossen: haar vader is vermist en ze zit ook nog eens op een stomme nieuwe school. Maar dan ontdekt ze een wonderlijk potlood, dat tot aan de punt toe gevuld is met speciale krachten…
Pien wordt meegevoerd naar een magische wereld met meer kleur, creativiteit, spanning en gevaar dan ze ooit zelf had kunnen tekenen. En misschien, heel misschien, komt ze erachter wat er met haar vader is gebeurd…

Ik begon aan dit boek en had eigenlijk geen idee wat ik moest verwachten. Maar na 2 á 3 hoofdstukken wilde ik hem niet meer wegleggen. Ik vond het verhaal van Pien en de getekende stad zo tof dat ik zelf ook zo’n potlood zou willen hebben, ook al kan ik niet tekenen.

“Dus schiet op en kom naast me zitten, dan zijn we eerder op kantoor dan dat je “Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch” kunt zeggen. Plaatsje in Wales. Achtenvijftig letters. Nerys is er vlakbij geboren, verduidelijkte Pien voor Ollie.”

Wat me opvalt voordat ik begin te lezen is dat het een vrij dik boek is met een heel kleurrijke cover. Als je eenmaal aan het lezen bent kun je niet om de toffe illustraties heen. Die, net als de cover, ook door de auteur zelf gemaakt zijn. Maar die ook echt iets toevoegen aan het verhaal. Al zou je je verbeelding het werk kunnen laten doen.

Omdat ze op een stomme nieuwe school zit heeft ze nog niet echt vrienden gemaakt. Maar wordt er een m&m toegewezen. Je denkt nu; m&m, die kun je toch eten? Nee deze niet. Hier wordt er mentor en maatje bedoelt. En zo krijgt Pien haar eerste vriend, Ollie.

“En al die tijd dat je op die zoektocht bent, ben je van plan die zelfgemaakte gereedschapsgordel te dragen en eruit te zien als een kruising tussen Vincent van Gogh en Chewbacca?”

Verder lees je over Pien’s leven. Dat ze een broer Leo en een zusje Karlijn (Kleintje) heeft. Dat ze een vermiste vader heeft en moeder die alleen maar kan mopperen. En dat het enige wat Pien leuk vind is om te tekenen/schilderen. En dan vindt ze een potlood. En niet zomaar een potlood, een magisch potlood. En dan begint het avontuur, waarin ze Ollie en Kleintje meeneemt. Op zoek naar haar vermiste vader. Benieuwd of ze hun vader gaan vinden en wat voor avonturen ze beleven? Dan moet je toch echt het boek gaan lezen.

“Het meisje keek haar grote zus wat schaapachtig aan en liet de zwaarste, luidste, langste boer uit de geschiedenis van het menselijk spijsverteringssysteem.”

De auteur heeft een hele fijne, beeldende schrijfstijl. Hij heeft leuke details verwerkt door het boek heen. Bijvoorbeeld: Pien woont in de muziekbuurt, op Toonladder 80. Ik vind zulke details erg leuk en maken een verhaal vaak helemaal af.

“Onthoud altijd… de grootste dingen van morgen ontstaan uit de puinhopen van vandaag.”

Pien Vermeer en de getekende stad heeft alle elementen voor een heel tof kinderboek. En niet alleen leuk voor kinderen. Ook voor volwassenen is het een aanrader. Het is avontuurlijk, spannend, magisch, grappig, hartverwarmend. Niet te merken dat ik enthousiast ben he? Hopelijk gaan jullie net zo genieten van Pien als ik dat heb gedaan.

En pssst niet verder vertellen, maar dit najaar komt er een tweede deel!