Wind in de zeilen

Sinds het verlies van haar verloofde is Anna lamgeslagen door verdriet - totdat er een herinnering op haar telefoon verschijnt over een reis die ze samen zouden maken. Anna besluit impulsief om de zee op te gaan met hun zeilboot, en zo in haar eentje de reis te maken.

Maar na een woelige nacht beseft ze dat ze het niet alleen kan. Ze huurt professioneel zeiler Keane in om haar te helpen. Net als Anna worstelt Keane met de realiteit van een totaal andere toekomst dan hij had gepland. Anna en Keane moeten allebei ontdekken dat het nooit te laat is om een nieuwe koers te varen.
Opnieuw beginnen betekent niet dat je je verleden loslaat, maar wel dat je ruimte maakt voor je toekomst.

Ik had zoveel zin om te beginnen in Wind in de zeilen, door de flaptekst maar ook de cover spreekt wel echt aan. Eenmaal begonnen kon ik het boek eigenlijk maar moeilijk aan de kant leggen. Mede door de hele setting, op een boot en in Caribisch gebied. Maar ook de fijne schrijfstijl zorgde ervoor dat ik bleef lezen.

“We keren terug naar diep water, rijk blauw en glooiend, en het geruis van de golven over de lengte van de boot is als muziek. Wind en water komen samen als een lied. Plezier en schuldgevoel weven een liaan om mijn hart als ik probeer Ben op te roepen, maar er is niets zoals dit in onze geschiedenis. Ik zal nooit meer een nieuwe herinnering met hem maken.”

Het boek gaat over Anna, hoe zij omgaat met het verlies van haar geliefde. Ik vind dat je Anna goed leert kennen en dat het verhaal ondanks de zwaardere thema’s, niet heel zwaar aanvoelt. Ik heb geen geliefde verloren dus ik weet niet hoe het is, of hoe het voelt, maar ik vond dat de auteur Anna wel heel realistisch heeft neergezet.

Gedurende het verhaal leer je ook Keane wat beter kennen en vanaf de eerste bladzijde moet je wel van Keane gaan houden. Voor mij was het een mooie toevoeging geweest als het verhaal ook werd verteld vanuit Keane’s perspectief. Dat had het verhaal net iets meer afgemaakt.

“Maar ik begin te begrijpen hoe verdriet en geluk naast elkaar kunnen bestaan in een hart. En hoe dat hart kan blijven kloppen.”

Ik vond het leuk, maar ook mooi, een beetje verdrietig maar ook hartverwarmend om deze reis samen met Anna (en Keane) te maken. En ondanks dat ik het gevoel dat er nog iets miste heb ik toch genoten van het verhaal. En kijk ik uit naar het volgende deel.