Woorden zeggen niets

Het studentenleven is iets waar de achttienjarige Lente halsreikend naar heeft uitgekeken. Ondanks de tegenslagen thuis en de vele ruzies met haar vriend, vertrekt ze vastberaden naar de universiteit. Maar haar vastberadenheid om zich op haar studies te concentreren verdwijnt als sneeuw voor de zon wanneer ze als een blok valt voor een knappe medestudent.

Tristan worstelt met zijn moeilijke kindertijd. Nadat zijn beste vriend naar het buitenland vertrekt, laat Tristan het pleeggezin achter waarin hij opgroeide. Op zoek naar licht in de duisternis, ontmoet hij een bijzonder meisje. Maar wat als zij hem ook verlaat?

YA contemporary is één van mijn favoriete genres. Na het lezen van de achterflap was ik heel enthousiast, maar mijn verwachtingen waren hierdoor misschien wel erg hoog. En helaas heeft het boek niet aan mijn verwachtingen kunnen voldoen.

“Charlie was een dromer, een avonturier en wereldfanaat. Ik een straatjoch, een naïeveling, iemand die probeerde maar er toch niet kwam.”

In het boek lees je vanuit twee verschillende perspectieven. Het verleden vanuit Tristan en het heden vanuit Lente. Je leert de personages wel kennen, maar niet goed genoeg naar mijn mening en zelfs een beetje warrig. Sommige situaties springen van de hak op de tak, waardoor ik af en toe de verhaallijn kwijt was.

“Onze levens waren duister en we kleurden die van elkaar.”

Tristan en Lente hebben te maken met de “normale” tiener problemen, maar zij hebben beiden ook een eigen rugzakje. In het verhaal ligt de focus op beide personages, waardoor sommige dingen in het verhaal te weinig diepgang hebben. Ik had het leuker gevonden als de focus op één specifieke gebeurtenis had gelegen.
Daardoor kreeg ik ook niet het gevoel bij de personages wat ik had gehoopt. Ik wil graag voelen wat zij voelen, of dat nou slecht of goed is.

Maar ondanks dat dit verhaal niet zo mijn ding was, wil ik zeker Kartonnen Sterren van deze auteur nog eens lezen.