Eerste liefde vergeet je niet

Zo moet het zijn is het vervolg op Wat als dit het is, beide mede geschreven door Becky Albertalli en Adam Silvera. 

De hoofdrolspelers uit het eerste boek, Ben en Arthur, twee 16-jarige homoseksuele kinderen met genoeg sarcasme en hoop voor een hele stad, zijn sindsdien verder gegaan dan hun relatie en zijn drukke eerstejaars-achtige jongens op de universiteit. Ze probeerden contact te houden, maar het bleef niet hangen. Om verschillende redenen. Toch zijn ze nooit opgehouden van elkaar te houden. 

Nu zijn ze weer terug in dezelfde stad, NEW YORK... en ze hebben allebei nieuwe vriendjes. Hoe gaat dat in zijn werk? Ik wed dat je het wel kunt raden! 

Ach, hoe leuk moet het zijn om weer even jong te zijn. Slim, volwassen en nieuwsgierig, hongerig naar het leven en een weg die voor hen open ligt. 

Toegegeven er komen ook domme momenten, maar wie had die niet op die leeftijd. Vaak dacht ik, komaan jongens maar hé ze zijn 18 en onzeker over zichzelf dus all the credits voor hun fouten, hun zwijgen

Wat ik zo leuk vind aan dit boek is ook wat ik niet leuk vind aan dit boek. Alles is soms zo perfect in elkaar geslagen. Maar je literaire fantasie werkt gewoon dus het is de auteurs vergeven. 

En laat ons ook de humor in het boek niet vergeten. Dank je Dylan om te zijn wie je bent, in het echte leven zou ik af en toe je mond dichtplakken of héél vaak een time-out geven maar in dit verhaal is hij echt de grappige noot tussen al het drama. 

Een bijzonder geslaagde sequel dus.