Sprookjesachtig

Hoe mooi wij waren. Door Imbolo Mbue.

Met Zie de dromers blies de Kameroense Mbue, die al meer dan 10 jaar in New York woont, mij volledig omver. Hoe mooi wij waren is anders en hetzelfde. Lees: Imbolo schreef weer een verhaal over immigratie en het gevecht van een klein individu tegen een groot (fout) systeem. Maar Hoe mooi wij waren speelt zicht grotendeels af in Kosawa, een dorp aan de kust van West-Afrika.

We volgen voornamelijk Thula, en de kinderen die in haar jaar worden geboren, die het gevecht aan gaan met Pexton, de Amerikaanse oliemaatschappij die al jarenlang naar olie boort bij hun dorp. De pijpleidingen barsten om de zoveel tijd open, er lekt giftige troep in de bodem en (voornamelijk) kinderen worden ziek en sterven.

Een verhaal dat jammer genoeg dagelijks aan de orde is in de meedogenloze kapitalistische wereld waarin wij allemaal leven. Mbue vertelt het verhaal van Thula en haar jaargenoten niet enkel door hun ogen maar door die van allerlei dorpelingen, van verschillende generaties. Zo krijg je een kijk in het heden én het verleden. Je kijkt door de ogen van mensen met verschillende wensen, dromen, angsten, meningen.

Imbolo kan meeslepend schrijven, dat wisten we al door Zie de dromers. In Hoe mooi wij waren gaat ze daar nog verder in: ze schrijft aangrijpend en urgent, ze wakkert activisme aan maar gaat nooit de harde kant op. Haar schrijfstijl neigt zelfs vaak naar het lyrische, sprookjesachtige.

Hoewel het verhaal zich ver van onze Westerse wereld afspeelt is het natuurlijk het verhaal van ons allemaal. Ook wij zijn mede schuldig. Mbue laat ons door andere ogen kijken naar dit verhaal. Ogen die ons tonen dat het tijd is om te stoppen met dromen.

Imbolo Mbue schrijft verhalen die moeten gehoord (gelezen) worden. Benieuwd naar wat zij ons nog gaat brengen…