We all have our hunger

honger, heteronormativiteit & het heelal. Door: Lies Gallez.

Do judge a book by it’s cover.

Ik volg Gallez al een tijdje op Instagram, geen idee meer hoe dat ooit begonnen is, instinctief sprak ze me aan. Dus bestelde ik haar nieuw aangekondigde bundel. Die er prachtig fluoroze uitziet! Ook de cover is mooi én de titel is geweldig.

Een poëziebundel lees je best met maar een paar gedichten tegelijk, zodat alles een beetje kan bezinken. Een goede bundel lees je met mondjesmaat, omdat je lang wil toekomen. Gallez bundel bestaat (zoals de titel) uit 3 delen. Ik begon te lezen, en verdween. In de woorden, beelden, in mijzelf. Plots bleek ik aan het einde van deel 1 te zijn, ik zat op een bolletje gekropen te lezen. Mijn adem was bijna gestopt, mijn hart bonsde hevig, er zat een bal in mijn buik en tranen schurkten tegen het vallen aan. Ik was ontroerd en geraakt tot mijn diepste kern. Dat ‘lapte’ Lies me tot 3 keer toe. Ze greep me telkens bij mijn lurven en liet niet meer los. Wat een bundel.

Ik heb gelezen en herlezen, onderlijnd, in de kantlijn geschreven en stukjes op mijn Instagram gedeeld. Ze schrijft ontroerend, eerlijk, ontwapenend, empowerend, empathisch, activistisch, moedig, queer en buitengewoon verslavend goed.

Haar bundel staat boordevol woorden die je niet in een klassieke bundel verwacht en dan heb ik het niet over heteronormativiteit maar wel over: Kipling-aapje, pitabar en kaasfondue. Bijvoorbeeld. Haar ideeën, metaforen, boodschappen zijn verfrissend, origineel en helemaal van nu. Ze doet me denken aan Nikki Dekker, Maggie Nelson en Eileen Myles. Autofictie, ruimdenkendheid, poëzie, hokjes verbrijzelende intelligentie op zijn best. Honger stillend. Ze vullen een leemte in je borst, een ruimte in je hoofd. “We all have our hunger” (Florence Welch) en dat dan op papier.

Verliefd op een boek. Een boek dat tevens het meest originele huwelijksaanzoek ooit is.