Meeslepend met een gigantische twist

Martine Kamphuis werkt naast het schrijven als GGZ-psychiater en psychotherapeut.
Er zijn al flink wat thrillers van haar hand verschenen, waaronder een series rond Sanne Molenaar en een rond GZ-psycholoog Wynona Post. Behalve thrillers schrijft Kamphuis ook verhalen, kinder- en jeugdboeken.

Sylvia ontdekt dat haar man vreemdgaat en ze zoekt hulp bij psychologe Wynona Post, die haar jaren geleden ook behandeld heeft. Gezamenlijk pakken ze de draad van de therapie op, maar dan verdwijnt Sylvia’s zevenjarige dochter spoorloos en haar man liegt over zijn alibi.
Wynona gaat op zoek naar de waarheid, maar haar eigen verleden dreigt haar in te halen..

De hoogst intrigerende proloog van De leugenaar zet die de lezer op scherp, waarna Kamphuis voortvarend van start gaat met het verhaal in lange hoofdstukken, die onderverdeeld zijn in korte fragmenten. 
Ze heeft een fijne schrijfstijl, waarin ze lang uitstelt met vertellen wat er aan de hand is, maar intussen wel de zenuwen laten voelen die Sylvia door de keel gieren. De twee perspectieven die ze gebruikt, wisselen elkaar in hoog tempo af, als een pingpongwedstrijd schakelt ze tijdens een scene van de een naar de andere. Hierbij is Sylvia de ik-figuur, een recalcitrante dame met een heftig verleden en niet direct sympathie opwekt door haar houding tegenover haar omgeving.
Wynona staat in de derde persoon, als therapeut meevoelend en meedenkend, vastbesloten om te helpen, terwijl ze zich in allerlei bochten wringt om Sylvia te kunnen behandelen.

Kamphuis’ eigen beroep als therapeut springt overal tussendoor. Haar jarenlange ervaring en vakkennis zijn onbetwistbaar. Het neemt zoveel plaats in dat De leugenaar mer lijkt op een handboek voor psychiatrie met de daarbij behorende therapieën dan op een thriller. De lezer wordt ondergedompeld in gevoelloosheid, klinisch gedram over privacy en uitgesponnen behandelwijzen van een psychotherapeut, terwijl emotie ontbreekt. Een licht gevoel van teleurstelling zou de lezer kunne vervallen. Maar dan gebeurt er iets. 
De twist die volgt is gigantisch en laat zien hoe Kamphuis haar lezer op geniale wijze heeft misleidt. Het ijzingwekkende kat-en muisspel tussen twee vrouwen die aan elkaar gewaagd zijn grijpt bij de keel. Hoewel de auteur voortdurend laat weten wat er gebeurt en door wie, zorgen juist de korte fragmenten ervoor dat wegleggen van het boek onmogelijk is.

Kamphuis laat wat zaken onbenoemd en het slot staat wagenwijd open. Desondanks dit, de net iets te irritante kinderen in het verhaal en het ontbreken van persoonsbeschrijvingen is De leugenaar pakkend en meeslepend, een psychologische thriller die Martine Kamphuis laat plaatsnemen bij de beste Nederlandse thrillerauteurs.

Deze recensie staat ook op www.vrouwenthrillers.nl