Prima geschreven, maar echte spanning ontbreekt

Het slaapkamerraam - K.L. Slater

Kim Slater houdt ervan om verhalen te creëeren over dramatische en buitengewone gebeurtenissen in het leven van heel gewone mensen. Al haar ideeën zijn gebaseerd op echte voorvallen die ze vervolgens uitwerkt voor een nieuwe psychologische thriller.

Lottie is met haar gezin verhuisd naar de kust. Ze hebben plezierig contact met de nieuwe buren, ook hun negenjarige zoon Albie gaat er graag heen.
Maar langzaam krijgt Lottie het gevoel dat er iets niet klopt. Haar buren zeggen dat ze geen kinderen hebben, maar er staat wel kinderspeelgoed in het huis en ze hoort ’s avonds slaapliedjes. Het heeft er alle schijn van dat deze buren iets verbergen. De vraag is, of ze van haar nieuwsgierigheid gediend zijn.

Na een beslist nieuwsgierigmakende proloog duikt Slater het verhaal in. Ze wisselt regelmatig van perspectief. Terwijl Lottie de protagonist is, haar verhaal staat in de ik-vorm, krijgt de lezer ook informatie van haar man Neil, en het blijkt dat ook hij niet open is tegenover haar. Daar doorheen komen hoofdstukken langs die zich twintig jaar eerder in de tijd afspelen.

De sympathie gaat in Het slaapkamerraam wel naar Lottie. De lezer zal met haar meeleven vanwege de trieste jeugd die ze heeft gehad. Haar wilskracht om als moeder iets van het leven te maken roept bewondering op. Maar terwijl ze zeker niet blij is met het ontwijkende gedrag van Neil, verzwijgt ook zij zaken voor hem. De wederzijdse onmacht om gevoelens met elkaar de delen springt omhoog tot ijskoude spanning, waarin ze recht tegenover elkaar staan.

Het is jammer dat Slater in Het slaapkamerraam tegenover de lezers zo open is over haar personages. Ze zou meer spanning creëren met meer twijfel, meer onzekerheid over hun bedoelingen. In feite legt ze alles uit en is de lezer precies op de hoogte van wat iedereen doet. 
Met een beetje doordenken is het mogelijk om al vroeg een paar verbanden te leggen. Sommige gevolgtrekkingen zullen blijken te kloppen, maar het complete verhaal behelst nog wel meer. Slater bouwt op naar een goede plot, die echter niet echt onverwacht is. Daarentegen verrast de auteur wel met een grandioze ontknoping.

Met Het slaapkamerraam heeft Kim Slater een leuke, prima geschreven thriller afgeleverd. Door haar openhartigheid loopt de spanning niet heel hoog op, maar het is zeker de moeite waard om mee te gaan in de emotionele achtbaan waarin Lottie verzeild is geraakt.

Deze recensie staat ook op www.vrouwenthrillers.nl. Ik had het 3,5 sterren gegeven.