Originele, goed opgebouwde thriller

De Australische thrillerauteur en journalist Michael Robotham schreef voor internationale pers en als ghostauteur. Hij schreef een paar thrillerseries, maar ook een aantal standalones. Elke laatste adem is zo’n standalone.

Tijdens een nachtelijke patrouille ontfermt agente Philomena McCarthy zich over een klein meisje. Ze brengt haar naar huis en ontdekt daar de nasleep van een dodelijke inbraak. Ondertussen wordt verderop een juwelier gevonden, vastgebonden in zijn geplunderde winkel. 
Philomena werkt aan een carrière bij de Londense politie, maar haar vader Edward McCarty en haar ooms zijn beruchte gangsters. Daarom wil ze werk en privé altijd strikt gescheiden houden.
De aanwijzingen in beide zaken leiden echter naar haar vader. Philomena komt terecht in een loyaliteitsconflict en midden in een akelige bendeoorlog die een gevaar vormt voor haarzelf en haar baan als agent.

Robotham neemt zijn lezers mee naar Londen en laat hen naar de stad meekijken door zijn heldere beschrijvingen en vloeiende schrijfstijl. Hij zou zijn personages trefzekerder neer kunnen zetten, maar wat wel opvalt is het realistisch taalgebruik van de vijfjarige Daisy en Philomena’s dialogen met haar.

Philomena staat nog onderaan de carrièreladder bij de politie. Volgens haar chef heeft ze zich nog lang niet losgemaakt van de criminele achtergrond van haar familie. De aan migraine lijdende, onhandige hoofdinspecteur met extreme smetvrees is een rigide denker en daardoor raakt Philomena verstrikt tussen wantrouwende collega’s en haar familie, en daar heeft zelf veel moeite mee.

De lezer is ook uitgebreid getuige van de wederwaardigheden van de criminele familieleden, waarbij Robotham veel gebruikt maakt van terugblikken in het verleden. Dit zijn in eerste instantie wat saaie gedeeltes, maar gaandeweg vermengen ze zich met de verhaallijn en worden vader en oom levensechter.
Vader Edward is dan wel niet vrij van criminele activiteiten, maar blijkt een klein hart te hebben als het om zijn dochter gaat. Haar twee werelden raken veroordeeld tot samenwerking om Philomena te redden.

Philomena is de verteller in de eerste persoon, daarnaast komen in de derde persoon andere perspectieven aan bod. Robotham houdt flink de vaart erin, in het doolhof van gebeurtenissen laat Philomena zich ook niet onbetuigd. Ze toont zich als sterke vrouw die niet opgeeft en vol voor de waarheid gaat, ook als haar eigen leven in gevaar komt.

Elke laatste adem is vooral een verhaal over gangsters, overvallen, corruptie en witwassen met veel geweld, slachtoffers en een dramatisch eindspel. Daartegenover staat wel de parallelle verhaallijn rond het kleine meisje, waarvan de de plot verbijsterend en hartverscheurend is. Dit alleen al zou voldoende zijn voor een psychologische thriller van hoog niveau.

Elke laatste adem gaat over het belang van familie, over vriendschappen, loyaliteit en gevoel voor rechtvaardigheid dat boven het werk gaat. Het boek heeft door de dubbele verhaallijn een originele insteek. Robothams’ fijne schrijfstijl boeit tot het einde en houdt de lezer vast. De auteur laat aan het slot wel wat zaken liggen, maar uit zijn dankwoord kan begrepen worden dat er misschien vervolgdelen in het verschiet liggen.

Deze recensie staat ook op www.vrouwenthrillers.nl. IK gaf het boek 3,5 sterren.