Lezersrecensie
Duister, beklemmend, een parel
Een parel binnen het thrillergenre, geschreven door een in Nederland nog niet zo bekende auteur. Verloren dochter laat de lezer niet los. De prachtige, rustige schrijfstijl van Megan Miranda geeft een enerverende spanning, waardoor het boek niet weg te leggen is.
Hazel Sharp, de dochter van het voormalige politiechef van Mirror Lake, erft onverwacht het huis waarin ze is opgegroeid. Ze gaat terug naar het dorp van haar jeugd en sinistere gebeurtenissen zetten haar op het spoor van de achtergronden het vertrek van haar moeder, vijftien jaar geleden. De aanhoudende droogte doet het waterpeil zakken van het meer waar het drop aan ligt. Wat lang verborgen is geweest, komt weer boven.
De Amerikaanse Megan Miranda schrijft voor Young Adult en thrillers voor volwassenen. Met haar thriller Vermiste meisjes brak ze internationaal door.
Verloren dochter is opgebouwd uit vier delen met de titels Vader, Moeder, Zoons, en Dochter, maar in alle delen is Hazel de protagonist. De lezers maken in rustig tempo kennis met de personages, terwijl zij het verhaal inglijden.
Op beeldende wijze schildert de auteur zowel de karakters als het naargeestige, donkere, regenachtige landschap voor ogen. Lezers hebben het gevoel helemaal ingebed te zijn.
De vijandigheden in de onderlinge verhoudingen creëren een onderhuids afwerende sfeer die Hazel het gevoel geeft dat dingen ook voor haar verzwegen worden. Haar moed om door te zetten, ondanks haar angsten en twijfels, is bewonderenswaardig.
Het buitengesloten zijn drukt hevig op Hazel, en ook op de lezer, die voortdurend op het puntje van de stoel blijft hangen. Op natuurlijke wijze vlecht Miranda verleden en heden doorelkaar, ze verrast haar lezers met onverwachte twists die grote ogen veroorzaken.
Op het moment dat Hazel niet weet wie ze nog kan vertrouwen, begint het eindelijk weer te regenen en openbaart zich de gruwelijke ontknoping. De filmische schrijfstijl geeft het verhaal een totale beleving en grijpt de lezer bij de keel. Verloren dochter is een psychologische thriller van de bovenste plank, die lang zal nazinderen.
Hazel Sharp, de dochter van het voormalige politiechef van Mirror Lake, erft onverwacht het huis waarin ze is opgegroeid. Ze gaat terug naar het dorp van haar jeugd en sinistere gebeurtenissen zetten haar op het spoor van de achtergronden het vertrek van haar moeder, vijftien jaar geleden. De aanhoudende droogte doet het waterpeil zakken van het meer waar het drop aan ligt. Wat lang verborgen is geweest, komt weer boven.
De Amerikaanse Megan Miranda schrijft voor Young Adult en thrillers voor volwassenen. Met haar thriller Vermiste meisjes brak ze internationaal door.
Verloren dochter is opgebouwd uit vier delen met de titels Vader, Moeder, Zoons, en Dochter, maar in alle delen is Hazel de protagonist. De lezers maken in rustig tempo kennis met de personages, terwijl zij het verhaal inglijden.
Op beeldende wijze schildert de auteur zowel de karakters als het naargeestige, donkere, regenachtige landschap voor ogen. Lezers hebben het gevoel helemaal ingebed te zijn.
De vijandigheden in de onderlinge verhoudingen creëren een onderhuids afwerende sfeer die Hazel het gevoel geeft dat dingen ook voor haar verzwegen worden. Haar moed om door te zetten, ondanks haar angsten en twijfels, is bewonderenswaardig.
Het buitengesloten zijn drukt hevig op Hazel, en ook op de lezer, die voortdurend op het puntje van de stoel blijft hangen. Op natuurlijke wijze vlecht Miranda verleden en heden doorelkaar, ze verrast haar lezers met onverwachte twists die grote ogen veroorzaken.
Op het moment dat Hazel niet weet wie ze nog kan vertrouwen, begint het eindelijk weer te regenen en openbaart zich de gruwelijke ontknoping. De filmische schrijfstijl geeft het verhaal een totale beleving en grijpt de lezer bij de keel. Verloren dochter is een psychologische thriller van de bovenste plank, die lang zal nazinderen.
1
Reageer op deze recensie
