Hoe goed ken je de ander?

De Schotse auteur O.J. Mullen heeft gewerkt als muzikant. Hij heeft ook een huis op een Grieks eiland, waar hij zijn boeken schrijft. Als ‘Owen Mullen’ schrijft hij misdaadromans, als ‘O.J. Mullen’ rollen psychologische thrillers uit zijn pen.

Julia Sutherland’s nieuwe collega Ellis is charmant, maar ze voelt zich ook ongemakkelijk bij hem. Normaal zou ze het hierover hebben met haar man Rob, alleen loopt het momenteel niet zo lekker tussen hen.
Ellis Kirkbride dacht dat hij de perfecte vrouw had gevonden, maar zij is niet geïnteresseerd in hem. En dat is onacceptabel.

Mullen schrijft vanuit Julia, Rob en Ellis, waardoor de lezer steeds méér weet dan de personages zelf. De auteur maakt er geen geheim van wat er gaande is, de spanning van De verkeerde vrouw zit dan ook meer in de vraag wat er gaat er precies gebeuren en wanneer?

Mullen spint de gedachtenstromen van zijn personages erg uit, maar vervalt hierbij regelmatig in herhaling. Dat maakt passages langdradig. De lange, steeds terugkerende stukken over marketingstrategieën maken dat er niet beter op, en de drank blijft maar rijkelijk vloeien. Julia en Rob zijn uitgesproken workaholics, hun carrière neemt een buitensporig grote plaats in hun leven in.

Julia is een assertieve vrouw die niet over zich heen laat lopen, energiek en ambitieus als het om haar werk gaat. Haar andere kant is veel zachter en die maakt zich zorgen over haar huwelijk. Zij en Rob lijken allebei dingen voor elkaar te verzwijgen. Ondanks zijn breedsprakigheid laat Mullen bij tijd en wijle ook zien dat hij ook pakkend kan schrijven over angsten en onvrede. Bovendien treft hij ook de gewiekste Ellis met zijn verborgen agenda bijzonder raak. In de omgang tussen Julia en Ellis knettert de spanning er af, bij de lezers groeit absoluut het vermoeden dat er iets te gebeuren staat waarvoor zij Julia het liefst zouden willen waarschuwen.

Bij het naderen van de gruwelijke ontknoping verandert er plotseling iets in Mullens’ schrijfstijl. Hij kiest voor een indirecte vorm die afstandelijk aanvoelt. De auteur begint met afraffelen, lezers raken de draad kwijt en terugbladeren helpt niet.
Maar mocht de lezer denken dat hij wel weet hoe het zit, dan komt hij bedrogen uit. Mullen heeft de touwtjes in handen en heeft die geen moment losgelaten. Hij herpakt zich en verrast met een daverende plot die niemand kan voorzien.

Het is jammer dat de vertaling veelal tenenkrommend is. De letterlijke omzetting van Engelse constructies en stopwoordjes maakt het houterig, mechanisch. Om de zinnen soepel en leesbaar te houden, zouden Nederlandse equivalenten veel beter werken.

In De verkeerde vrouw is een grote rol weggelegd voor werksituaties, inclusief buitensporig alcoholgebruik. Ook ander boeken van deze auteur leunden daarop, het lijkt wel een kenmerk is van Mullen. Maar wie hier doorheen kijkt, zal veel plezier hebben met dit verder goed opgebouwde verhaal over verwrongen emoties en een ijzingwekkende wraak. Waar de vraag overeind blijft: in hoe zeker weet je eigenlijk dat je de ander kent?

Deze recensie staat ook op www.vrouwenthrillers.nl. Ik gaf het boek 3,5 sterren.