Kabbelende detective met een mooie plot

Oorlogsfotograaf Eva Paisley vindt een dode man in een baai op Portland Island, maar niemand weet wie hij is. Inspecteur Ryga van Scotland Yard wordt erbij gehaald. De vermoorde man draagt opvallend dure, zijden kleding, die niet bij het past. Ryga raakt verstrikt in de gesloten lokale cultuur van een klein dorp, waarin twee vrouwen hem telkens een beetje van slag doen raken.

Pauline Rowson begon op latere leeftijd als auteur, maar ze heeft inmiddels tientallen misdaadromans op haar naam staan, waaronder verschillende series.
Dood in de baai is het eerste deel van een reeks rond inspecteur Alun Ryga, die zich afspeelt aan de Zuid-Engelse kust in 1950.

De auteur slaagt erin om de tijdgeest realistisch weer te geven - de sfeer van de jaren ’50, met de Tweede Wereldoorlog nog vers in ieders geheugen; de jaren waarin alles nog op rantsoen was en armoede en woningtekort aan de orde van de dag. Ze heeft veel aandacht voor omgeving, haar beschrijvingen van de kliffen, stranden, baaien en de dorpjes zijn mooi en heel precies. Maar haar stijl is heel beschrijvend. Rowson laat niet vaak dingen blijken door ze in het verhaal te verweven, zij benoemt alles. Ze schrijft vlak, gelijkmatig, heel gedegen, het doet ouderwets aan, maar past goed bij een Engelse detective van een eeuw geleden. De vele namen die rondgaan in Dood in de baai vragen alertheid van de lezer. Personen worden bij hun achternaam genoemd, het is zaak om goed bij de les te blijven om te kunnen volgen om wie het steeds gaat.

Het leven na de oorlog was trager; communicatie ging niet flitsend zoals nu, de politie had een totaal andere werkwijze, zonder computers en mobieltjes. De rechercheurs waren afhankelijk van openbare telefooncellen en het openbaar vervoer.

De moordzaak wordt steeds ingewikkelder als het erop lijkt dat iedereen ermee te maken kan hebben, de namen buitelen meer dan ooit langs de oren. En steeds wordt het oorlogsverleden benadrukt en herhaald. Aanwijzingen stapelen zich op richting het slot, de lezers denken te hebben ontdekt hoe het allemaal zit, maar dan blijkt hoe knap Rowson hen om de tuin heeft geleid.

Al met al is Dood in de baai een tamelijk oppervlakkig verhaal waarin ieder personage verdacht is. Niemand springt eruit, het blijven allemaal schimmige figuren, ondanks het feit dat Rowson haar best doet om dieper in Ryga’s emoties te duiken, iets waar hij zelf met niemand over praat, geheel volgens de tijdsgeest.
De vertaling van deze detective is niet geweldig, het Engels wordt te letterlijk omgezet in Nederlands, hetgeen onnatuurlijke zinnen oplevert.

Dood in de baai is een stille detective met veel gedachtenspinsels waarin Ryga op de voet gevolgd wordt. Elk gesprek wordt letterlijk weergegeven en dit heeft veel herhaling van informatie tot gevolg. Onverwachte wendingen maken dat de lezer ondanks en vrij saaie taalgebruik nieuwsgierig blijft. Rowson bewijst wel dat zij haar lezer tot het laatst kan verrassen. Ze laat ze achter met vragen maar ook een belofte voor een vervolg.

Deze recensie staat ook op Passievoorboeken.com