Goed geschreven, maar waarom?

Tsja. Eerder las ik 'De heilige Rita', en met dat boek had ik hetzelfde als met 'Caesarion'. Dus wellicht moet ik gewoon de conclusie trekken dat Wieringa niet voor mij is. Want... maar laat ik bij het begin beginnen.
Noteer op voorhand: de blurb bij dit boek, hoewel letterlijk volkomen waar, heeft vrijwel niets te maken met wat het voor boek is en waar het over gaat. En dat 'HP / De Tijd' het een 'wervelend zomerboek' noemt, lijkt mij ook ver bezijden de waarheid (al moet ik toegeven dat veel zich op of bij het strand of op vakantiebestemmingen afspeelt).
En wat recensenten bejubelen over dit boek kan ik onderschrijven: poëtisch taalgebruik, diepgravend geschetste karakters, psychologische inzichten te over. Wieringa kan schrijven, daarover geen discussie.
Maar wat mij ontgaat bij dit boek, net als bij 'Rita': waarom zou ik over deze mensen en hun beslommeringen wíllen lezen? Anders gezegd: ik kwam aan het einde (dat het boek ook echt perfect afsluit, daar niet van) en dacht: en dus?
'Caesarion' is denk ik een geweldig boek als je het interesseert om te lezen over het menselijk te kort, en over mensen die dat tekort belichamen; en als het je niet uitmaakt dat de mensen in het boek mijlenver van je af staan.
Kunst, zeker, maar niet mijn soort kunst.