Vlak proza in een niet bijster boeiende roman

Qua verhaal, personen en relaties hield dit me wel enigszins geboeid, maar de wilde, abrupte, slecht voorbereide emotionele wendingen hielden me verre van een gevoelsmatige connectie met het boek. Het zwakste vond ik echter nog de bloedeloze, plompverloren stijl, waarin elke zin precies deed waarvoor hij in het boek was opgenomen, en geen millimeter meer. Geen frase sprankelde voor mij, geen volzin vervoerde; ritmisch vond ik het proza vlak als een windstille poel. Ook in 'De geur van miljoenen' struikelde ik hier eerder over; Ik kan in het voordeel van 'De saamhorigheidsgroep' louter opvoeren dat het me meer boeide dan die verhalenbundel, die ik destijds niet eens heb uitgelezen.