Huis gevuld met pluimage van allerlei slag

Om de een of andere reden heb ik Willem Elschot nooit gelezen voor m'n lijst en is dit boek voor mij de kennismaking met zijn schrijfstijl. In het internet vond ik dat dit zijn debuutroman is. Willem Elschot is het pseudoniem van Alfons de Ridder (1882-1960). Hij is geboren in Antwerpen en groeide op in een bakkersgezin. Hij volgde het Atheneum aldaar en studeerde daarna aan de Rijkshandelsschool.

Villa des Roses is zonder meer vermakelijk, maar ook ontroerend en roept ook een gevoel van verontwaardiging en van medeleven op. Elschot laat zien dat hij een goed verteller is en neemt je mee naar deze Parijse villa, waarvan direct aan het begin van het verhaal al duidelijk wordt dat ze betere tijden heeft gekend. De eigenares, mevrouw Brulot is er op uit om iedere franc te besparen en dit levert af en toe komische situaties op. Zij verwisselt gezichtspoeder door aardappelmeel, want dat levert ook weer een paar centimes voordeel op. Zij organiseert van alles, onder andere een verjaardagsfeestje voor een van de gasten, maar zorgt er steeds voor dat ze er zelf beter van wordt. Verder speelt de Duitser Grünewald een grote rol in het verhaal. Hij is even bedreven in het zichzelf bevoordelen weliswaar op een ander vlak, maar toch. Kort samengevat zijn er heel veel personen die niet eerlijk zijn tegenover elkaar waarbij het heel vaak gaat om geldelijk gewin en een enkele keer om een avontuur in de relationele sfeer, waarbij het ook weer gaat om gewin voor de ene en verlies voor de andere persoon. De meeste personen worden niet echt uitgewerkt alleen het nieuwe dienstmeisje komt tot leven in het verhaal. Over haar komen we meer te weten dan over de andere personen.

Elschot verweeft ook maatschappelijke thema's in het verhaal zoals zelfmoord en abortus. Zelfmoord werd niet besproken in die tijd. En abortus al helemaal niet, al wist iedereen, die in die benarde situatie terecht kwam dat zij een abortus nodig had, de wegen wel te vinden om zich uit het netelige parket te redden.

Elschot vertelt vanuit wisselend perspectief. Dat maakt dat je als lezer de aandacht er wel bij moet houden, zeker met de veelheid aan personages die de revue passeren. Zijn taalgebruik is helder. De zinnen zijn niet per se kort, maar wel goed te volgen. Het boek is in stijl herdrukt met gebruikmaking van oud Nederlandse woorden. Bijvoorbeeld: 'Madame Brulot kan zulks zonder bezwaar bij de dames doen en ik belast mij met de heren. Heeft een uwer tegen dit voorstel iets in te brengen?'

De uitgave uit 2018 die ik heb gelezen bevatte achterin een verklarende lijst met uitleg/vertaling van de gebruikte Franse zinnen. En het boek bevat een nawoord geschreven door Eric Rinckhout dat ook het lezen waard is.