De Dood in Ventië

Ik heb het kortverhaal 'De Dood in Venetië' gelezen voor school en ik vond het over het algemeen een aangenaam verhaal om te lezen.
Het was niet altijd even gemakkelijk om te lezen door de lange caesar-zinnen met enorm veel bijzinnen. Hierdoor raakte ik soms de draad kwijt en moest ik terug op zoek naar de originele hoofdzin. Op de achterflap staat ook eigenlijk al een zeer beknopte samenvatting van het plot, het einde inbegrepen. Dit kan er voor zorgen dat er voor sommige mensen niet veel spanning meer inzit, maar de verrassing zit hem dus in hoe de auteur ons het verhaal vertelt. Dit is interessant omdat dit in de oude Griekse traditie ook het geval was. Ook is heel wat intertekstualiteit naar de oudere tradities.
Het laatste hoofdstuk is in deze onzekere tijden ook zeer herkenbaar ondanks het feit dat het boek al meer dan 30 jaar oud is. Er heerst een epidemie (Cholera) in Venetië en ook in vele andere steden en landen. Het is opvallend hoe herkenbaar de ontkenningsfase is voor de overheid en de politie overgaat op maatregelen. Ook de isoleerbarakken voor zieke mensen zijn te vergelijken met de quarantaineperiode.
In het algemeen is het boek zeer mooi geschreven en het is zeker de moeite waart om ooit gelezen te hebben, maar door de moeilijkheid van sommige delen is het begrijpelijk dat niet iedereen het even hard zal appreciëren.