Tromper le lecteur, ...

“Ik ben een doorzetter, zorgzaam en plichtsbewust.” Zo omschrijft J. Bollé zichzelf tijdens een interview met de Antwerpse stadslezer Katja Verbeeck op 12 november 2020. Aan de Karel de Grote Hogeschool studeerde hij af als paramedicus, maar op zijn dertigste werd deze sportieve man personal trainer. Schrijven is een passie, korte verhalen en literaire thrillers zijn dada. ‘Egyptisch Blauw’ is zijn eerste thriller, verschenen in 2018. Zijn tweede boek, ‘Bloedmaan’, werd een succes en werd door ‘Lang Zullen We Lezen’ – lezersplatform van de VRT – verkozen tot één van de twintig beste boeken van 2019, waardoor er ook weer meer belangstelling was voor ‘Egyptisch Blauw’. In 2020 verscheen ‘Hij noemde me duivelskind’ en zijn nieuwste boek ‘Wilde Gok’, recent verschenen in 2021.

Wat kan je schrijven als korte inhoud over ‘Wilde Gok’? Veel, zeer veel. Maar het is opletten geblazen want je verzeilt al vlug in het straatje waarin spoilers de bovenhand krijgen en dat kan nooit de bedoeling zijn, zeker niet voor deze thriller.
1970. Côte d’Azur. Menton, Nice, Monte Carlo, … Azuurblauwe lucht en dito zee. Céleste, weduwe, woont samen met haar dochters Manon en Beau in een riante villa aan de Middellandse Zee. Zorgeloos, zo lijkt het althans. Céleste heeft het moeilijk om het geërfde kapitaal van haar overleden man te beheren en wat eens een bodemloze schatkist leek te zijn wordt, door haar gokverslaving, al vlug een enorme schuldenberg. De mondaine gokpaleizen zijn haar tweede thuis en zij wordt een gemakkelijke prooi voor mensen die het niet zo nauw nemen met de wet: het drugsmilieu. De toestand van de weduwe wordt uitzichtloos en zij kient een vernuftig plan uit om uit de neerwaartse spiraal te ontsnappen: een ‘Wilde Gok’, … En dan zijn er ook nog Destin, Léon, Fleur, Amélie, Thierry, Doudou, Angèle, Valérie, Fabian, Princesse Masquée, Donatella, het hondje Bijou en de poes Boris die allemaal hun steentje bijdragen in dit ontzettend spannende verhaal, … tot de laatste bladzijde, waarin ook de liefhebbers van muzikale hits uit de jaren zeventig komen aan hun trekken komen, …

Het werk van Johnny Bollé krijgt van de uitgevers het label ‘literaire thrillers’ mee. Daar kan ik als lezer goed inkomen, maar ik zou er, voor wat betreft ‘Wilde Gok’, het eerste boek dat ik van deze auteur lees, ‘mysterieus’ willen aan toevoegen. Dat heeft te maken met de manier waarop de schrijver speelt met zijn personages, die goed tot zeer goed zijn gekarakteriseerd. En toch slaagt Bollé er in om de sluiers niet volledig weg te halen: er blijft altijd een soort van geheimzinnig waas rond elk van de karakters hangen, een mysterieus wolkje dat zeer langzaam oplost, de maskers vallen zeer traag af. M.a.w. je weet als lezer nooit of je de personages écht kent. Het is alsof je in een treinstation staat met honderden sporen en wissels. Als je denkt op de juiste trein te zitten neemt die weer een onverwachte wissel waardoor er weer een ander facet van een personage wordt blootgelegd.
Meesterlijk, zou ik durven zeggen, hoe de auteur zijn verhaal beheerst. En nog meesterlijker slaagt hij er in, om met voortdurende plotwissels de lezer op het verkeerde been te zetten: ‘Tromper le lecteur’, om in de Franse sfeer te blijven. De korte hoofdstukken dragen de naam van een personage zodat we als lezer de gebeurtenissen telkens beleven vanuit een ander perspectief. Deze voortdurende plotwendingen en de perspectiefwissels laten toe dat de auteur ons steeds een andere kijk geeft op het verhaal: het is en blijft opletten, aandachtig zijn en de concentratie bewaren. Gezien het enorme tempo is dat niet altijd even gemakkelijk. Maar het maakt ook dat ‘Wilde Gok’ moeilijk is weg te leggen voor de laatste bladzijde is omgeslagen: een onvervalste page-turner met een verrassend slot.
De setting voor zijn verhaal is zeer goed gekozen. De hele toestand die er in de familie De Châtillon ontstaat draait om geld. Het mondaine wereldje aan de Middellandse Zee leent zich daar uitstekend voor. Opmerkelijk: één bepaalde plaats op het strand van Nice is de aanzet geweest om deze thriller te schrijven. Het is een plaats waar de discrepantie tussen extreem arm en buitensporig rijk zeer goed tot uiting komt.
Naast het thema ‘geld’ zijn er nog een aantal onderwerpen waaraan Johnny Bollé aandacht besteedt: het meedogenloze drugsmilieu, uitbuiting van artiesten in de showbizz, minachting voor huispersoneel, psychische en fysische mishandeling, intriges en natuurlijk gruwelijke moorden, … Het zijn allemaal minder fraaie elementen die door het wereldje van glitter and glamour omkaderd worden. Het is niet alles goud wat blinkt is hier zeker van toepassing.

Bollé heeft mij 300 bladzijden kunnen boeien met deze literaire, mysterieuze thriller waarin niets is wat het lijkt te zijn. Tijdens de schaarse rustige momenten kan je de balans opmaken om dan even verder tot de vaststelling te komen dat je de bal totaal mis geslagen hebt. Verbijsterend goed en vlot geschreven: korte maar krachtige zinnen die de ernst van de situaties weergeven in een verhaal dat je nooit loslaat: Bollé en zijn personages zuigen je mee in een mega-spannend gokspel waarin zich de scherpste kantjes van de hoofdrolspelers manifesteren. Rijkdom en macht maken mensen soms tot gruwelijke roofdieren, …

Met veel belangstelling kijk ik uit naar de volgende thriller van deze auteur. Voorlopige titel “ Duistere Grens”, verwacht in februari 2022.

Uitgeverij Phoenix Books, Westerlo
ISBN 9789083140469
Met dank aan Hilde Van Oijstaeijen voor het recenis-exemplaar.

Ik heb “Wilde Gok” van Johnny Bollé een eindbeoordeling van 5***** sterren gegeven.

Deze recensie verschijnt voor het eerst bij HEBBAN.nl

07 augustus 2021