Mooiste boek in tíjden

In 1 woord WAUW en dit is nog zwak uitgedrukt.
Persoon X zoekt persoon Y om mee op avontuur te gaan. Wanneer bij Emile jong-alzheimer wordt vastgesteld staat zijn besluit vast. Hij wil zijn einde níet doorbrengen in de ‘wachtkamer’ van het ziekenhuis. Hij wil op z’n laatste reis, zijn ultieme droom verwezenlijken, Dus plaatst hij een advertentie om een medereiziger te vinden om met een camper door de Pyreneeën te trekken. 1 iemand reageert hierop. De ietwat stille, terughoudende en zonderlinge Joanne.
Wat begint als een kabbelend beekje wordt al snel een tsunami aan ontwikkelingen. De rugzakken van beide personages zijn gevuld maar naarmate de reis vordert worden die steeds leger. De toevallige ontmoetingen doorheen de tocht zijn mooi en aangrijpend.
Alsook het verder verloop van de ziekte van Emile. Hoe ze er samen mee omgaan en een reisverslag bijhouden als nalatenschap. De verschillende percepties en de mooie natuur, de dieren enz spraken tevens tot mijn verbeelding, De quotes uit het boek “De alchemist” tillen het verhaal naar een nóg hoger niveau. Ik heb gelachen maar ook veel traantjes gelaten. Het was een emotionele rollercoaster. Zélfs als je weet dat het onvermijdelijke er zit aan te komen, dan nog komt het einde als een verrassing. Persoonlijk vind ik het 1 van de mooiste boeken die ik in tíjden heb gelezen. Driewerf hoera voor Mélissa Da Costa. Moest het kunnen, ik gaf ze 6 sterren én een verfilming!