gek.. gekker.. gekst.. KNOTSGEK!

Er gebeuren vreemde dingen in de bossen waar Tom en zijn beste vriend Pradeep samen met Frankie naartoe gaan om te kamperen. Kan het dat het geheimzinnige beest waarover gesproken wordt, écht bestaat? In het tweede verhaal is er iets geks aan de hand met Toms broer Mark. Hij is opeens... aardig?! Ondertussen verdwijnen er in de stad allemaal paranormale dieren (onder andere een teleporterende schildpad, een bijna onzichtbare poedel en een vampierkitten). Tom en Pradeep moeten uitzoeken wat er aan de hand is, voordat Frankie ook verdwijnt.

In “mijn dikke vette zombie goudvis 3” staan weer twee knotsgekke en hilarische verhalen over Frankie de zombiegoudvis. Als je de knal gele/groene omslag van dit boek ziet, samen met de mega grote afgebeelde oranje goudvis met hypnotiserende spiraal ogen, moet je eigenlijk al lachen. Je vindt in dit boek de verhalen: “Frankie wordt wild” en “De wraak van de paranormale huisdieren”. Natuurlijk heb je wel een beetje fantasie nodig om dit alles vermakelijk te vinden, maar ik denk dat veel kinderen daar wel over beschikken. Wij hebben hier thuis in elk geval hardop gelachen tijdens het voorlezen. Dit verhaal is echt op geen enkel ogenblik saai, er is elke keer wel weer een gekke of bizarre gebeurtenis. Dit verhaal brengt kinderen gegarandeerd heel veel leesplezier.

Ook in dit derde boek in de reeks volg je naast Frankie de zombiegoudvis, ook weer de vrienden Tom en Pradeep. In het eerste verhaal gaan ze kamperen en komen er twee bezoeker langs om ze van alles te leren over de natuur. Er is een geheimzinnig beest in de bossen gesignaleerd en daar willen ze natuurlijk wel het fijne van weten. In het tweede verhaal verdwijnen er in de stad allemaal bijzondere huisdieren (maar dan ook echt bijzondere), dat is dus oppassen geblazen, want niemand is zo bijzonder al Frankie. Natuurlijk gaan de twee vrienden dit allemaal weer tot de bodem uitzoeken, met een klein beetje hulp van Mega Slimme Meid. Deze verhalen hebben je weer in zijn greep van begin tot einde. Het gaat er allemaal wel weer flink chaotisch aan toe, dus je moet je wel goed concentreren om alles goed op te pakken.

De schrijfstijl van Mo O’hara is (hoe kan het ook anders) knettergek, chaotisch, speels, vermakelijk, fantasievol, avontuurlijk en vlot. Je vliegt echt door deze twee verhalen heen en voor je het weet is het boek alweer uit. “Mijn dikke vette zombiegoudvis 3” staat ook weer helemaal vol met allemaal grappige zwart/wit illustraties van Marek Jagucki. De tekst en de illustraties sluiten perfect op elkaar aan en vullen elkaar daar waar dit nodig is nog extra aan. De illustraties zijn eigenlijk een soort van heerlijk sausje bij de maaltijd, ze geven dit verhaal nog net even een extra toevoeging. Het is zeker een aanrader om dit boek in de schoolbibliotheek neer te zetten, zodat kinderen hem op kunnen pakken als ze hem willen lezen. Het is in elk geval absoluut een boek met aantrekkingskracht, zeker ook voor kinderen die minder dol zijn op lezen. “Mijn dikke vette zombiegoudvis 3” is een aanrader voor kinderen die van boeken vol gekheid, avontuur en fantasie houden, geschikt voor kinderen vanaf ongeveer 8 jaar oud.