Vermakelijk guilty pleasure verhaal over vampiers!

Welkom op Vamps: de oudste en meest exclusieve vampieracademie ter wereld. Dillon heeft geen idee waarom zijn vader hem naar Vamps stuurt: een afgelegen eliteschool in de Zwitserse Alpen. Hij heeft niets gemeen met de andere leerlingen. Ze zijn arrogant, bloedmooi en… vampiers. Wat doet hij hier? Al snel komt Dillon erachter dat ook hij geen gewone sterveling is. Sterker nog: van alle leerlingen blijkt hij de meest bijzondere vampier te zijn. Zijn bloed is het bewijs. Maar terwijl Dillons krachten als vampier groeien, groeit ook het gevaar…

“Vamps, Vers bloed” is het eerste deel van een trilogie over een exclusieve vampieracademie, geschreven door Nicole Arend. Het is een prachtige limited editie, met fel roze titel en sprayed edges, wat ik ergens nog steeds een beetje gek vind, aangezien het wapen (vamps) het in het boek beschreven is als rood. Je leest het verhaal vanuit het perspectief van Dillon, hij wordt door zijn vader naar deze school gestuurd omdat dit een wens was van zijn moeder. Zij liet Dillon en zijn vader achter toen hij nog heel jong was. Dillon heeft geen idee wie zijn moeder is of waarom ze vertrok. Dan ontdekt hij ook nog dat al die tijd niet wist dat hij een dhampier is (half mens, half vampier) en begint er, nadat hij voor het eerst bloed gedronken heeft een soort van identiteitscrisis. Je leest gedurende het verhaal wat Dillon denkt en voelt en daardoor kun je je heel goed inleven in zijn personage. Dillon weet niks van dit hele vampierwereldje af en gedurende het verhaal lijkt het alsof je naast hem meeloopt en je samen ontdekt en leert over de gebruiken, speciale en unieke krachten en alle daarbij horende uitdagingen.

In het begin van het boek krijg je een bak aan personages over je heen gestort, die je in de lange hoofdstukken daarna langzaamaan iets beter leert kennen, al blijven ze allemaal vrij oppervlakkig, iets dat hopelijk in de vervolgdelen nog meer uitgewerkt gaat worden. Alles op de vampieracademie wordt uitgebreid en met aardig wat details beschreven, net als alle lessen die de nieuwe leerlingen van Piek 1 krijgen en de overige dingen die ze ondernemen buiten de academie. De gebeurtenissen volgen elkaar in een vrij vlot tempo op, waardoor het tijdens het lezen nergens saai aanvoelt en je steeds door wilt blijven lezen.

De schrijfstijl van Nicole Arend is vermakelijk, vlot, mysterieus, af en toe spannend en soms broeierig. Laten we zeggen dat vampiers zich naast bloed, enorm tot elkaar aangetrokken voelen. Het is wel echt een verhaal dat je met veel plezier wegleest, zeker als je graag dingen leest zoals Twilight en Vampire diaries. Het eind verbaasde mij wel iets, het kwam een soort van uit de lucht vallen, maar maakt mij wel weer echt nieuwsgierig naar het tweede deel. “Vamps, vers bloed” is absoluut een vermakelijk guilty pleasure verhaal om eens tussendoor te lezen, zeker als je graag verhalen leest met vampiers in de hoofdrol of verhalen die zich (vooral) op een exclusie academie afspelen.