Recensie De overgave

Ik vond dit een heel indrukwekkend boek. Je kunt goed merken dat dit niet zo even uit 'de losse pols' geschreven is, maar er enorm veel voorwerk en speurwerk aan vooraf is gegaan.

Ik kon me vreselijk goed inleven in Granny Parker. Ik vond haar heel af en toe erg hard (bijvoorbeeld dat ze razend reageerde op medelijden) maar aan de andere kant kon ik het toch wel weer begrijpen omdat ze er simpelweg niets aan had. Haar liefde voor haar kinderen en kleinkinderen was heel voelbaar. Vooral met haar kleindochter Cynthia Ann was het zo tastbaar en moest ik aan mijn eigen moeder denken die haar kleinkinderen als 'eigen' kinderen ziet. Ik zat soms echt met kippenvel te lezen en kon me die barre tijden, en gruwelijke gebeurtenissen zo moeilijk voorstellen. Dat wil je in feite ook niet en na het lezen van dit boek ben ik maar al te blij niet in die tijd te hebben geleefd.
Ik dacht dat dit boek mijn genre niet zou zijn maar aangestoken door het enthousiasme van een mede Dizzielid, vond ik dat ik ook maar eens andere genres moest gaan lezen dan altijd de thriller. Ik heb er absoluut geen spijt van en kon het boek slecht wegleggen.