Recensie Schaduwkant

Het zal je maar gebeuren. Je bent zeventien jaar jong, zit nog op school, hebt het liefste en leukste vriendje ter wereld en vriendinnen voor het leven. Plannen te over. En dan word je door je ouders meegesleurd naar het buitenland, zonder enige uitleg, je hebt het maar te pikken. Het overkomt Nora.

Tien jaar later keert ze terug naar Nederland, illusies armer, schuw, veel kilo's die ze voorheen niet had en een behoorlijk eetprobleem. Ze is ongelukkig en eenzaam. Als ze een man leert kennen die haar mooi vindt zoals ze is, durft ze het bijna niet te geloven. Zij mooi, met dat dikke lichaam? Hij weet haar te overtuigen. Ze bloeit op. Als soms iets me mooi is om waar te zijn, is dat meestal ook zo. Daar komt Nora op een pijnlijke, gruwelijke wijze achter.

Kippenvel en afschuw heb ik gevoeld tijdens lezen. Ik ga niets verraden, je moet het als lezer zelf ervaren. Schaduwkant sleurt de lezer op intrigerende wijze mee naar een wereld van oud zeer, verraad, een zwartgeblakerde moordende ziel, en eten. Heel veel eten. Gegoten in een sausje dat een ieder zal smaken. De schrijfstijl van Isa Maron, haar gave om van zinnen iets heel aparts te maken, zijn echt om van te genieten. Zinnen die je als lezer om de schoonheid nog een keer leest. Ze heeft een unieke wijze om voedsel tot leven te brengen, emoties die er absoluut niet om liegen. Isa Maron duikt echt in de hoofden van haar karakters, laat ze voor ieders ogen tot leven komen. Meer kun je je als lezer niet wensen!