Avontuur in Sockholm in 1794

In Stockholm in 1794 probeert een ex soldaat een moord op te lossen, waarbij hij stuit op een opvanghuis voor straatkinderen waarvan de bezieler wel eens de gezochte dader zou kunnen zijn.

Dit boek is het tweede deel van een trilogie die zich afspeelt in Zweden op het einde van de 18° eeuw. De titels van de boeken zijn drie opeenvolgende jaartallen, het verhaal speelt zich inderdaad af binnen een beperkte tijdspanne. De schrijver heeft dus de tijd om de leefomstandigheden in die tijd te beschrijven, maar dit gebeurd enkel in functie van het verhaal. De geschiedenis op zich blijft zuiver achtergrond.

Politiek is het voor Zweden een woelige tijd, maar dit is een thema dat in deze roman niet naar voor komt.
In de 18° eeuw is er sociaal gezien nog sprake van een rijke bovenlaag en een grote arme onderlaag, die het moeilijk hebben om te overleven. In deze romans worden personages naar voor gebracht die behoren tot alle lagen van de bevolking. Hun acties en hun karakters worden uitvoerig weergegeven, maar enkel in functie van het verhaal, waardoor je geen volledige beschrijving krijgt van de leefwereld van deze mensen. Je krijgt geen beschrijving van hun thuissituatie of van hun werksituatie, of het moet passen in de opbouw van het verhaal. De schrijver heeft heel wat historische feiten en personages correct weergegeven, maar hier en daar zijn er aanpassingen gebeurd, in functie van het verhaal. Er wordt achteraan geen toelichting gegeven wat historisch correct is en wat niet, zodat je niet weet wat fictie is en wat niet. Om al deze redenen is het voor mij geen historische roman.

De roman is opgebouwd in 4 delen die enigszins vervlochten zijn maar niet volledig, waardoor de spanning soms terugvalt. In het tweede deel komen de personages van het eerste deel terug, maar het derde deel staat er dan weer bijna volledig los van. In het vierde deel komt alles dan wel weer samen. Er zijn dus verschillende verhaallijnen en heel wat personages, maar de schrijver kan vlot vertellen, er gebeurd heel wat waardoor je geboeid blijft lezen, nieuwsgierig. De personages zijn levensecht maar de verhalen zijn niet steeds geloofwaardig. Het is voor mij een avonturenroman, waarbij de snelheid van het verhaal primeert boven de geloofwaardigheid, wat hier zeker het geval is.

Er worden heel wat thema’s aangeraakt zoals de slavenhandel, de verschillen tussen de aristocratie en de werkende bevolking, de gezondheidszorg, de opvang van straatkinderen en dergelijke, maar deze thema’s blijven kader en worden niet verder uitgewerkt.

Op de achterflap staat dat de roman een zoektocht is naar de moordenaar van een jonge vrouw op haar huwelijksnacht, maar dit is slechts een klein deel van deze roman, zeker niet het hoofdthema. Er is een door-en-door slechte hoofdpersoon die met alles schijnt weg te komen en arme en doorzettende hoofdpersonen die “het kwade” bestrijden, maar de geloofwaardigheid is soms een probleem. Gelieve er niet te lang bij stil te staan, de schrijfstijl nodigt uit tot sneller lezen trouwens.

Wat opvalt is dat bijna alle personages getormenteerde zielen zijn en dat problemen bijna altijd worden opgelost door geweld. Verder lees je over de onmenselijke behandelingen van de slaven, van de geesteszieken en van de vouwen in het spinhuis. Er is slechts zelden sprake van warmte en geborgenheid, wat op de duur storend gaat werken. Ook de schrijfstijl, met de lange zinnen en soms ellenlange beschrijvingen kunnen storend werken. Soms zijn de beschrijvingen degelijk en geven een toelichting van het gebeuren, maar dit is zeker niet altijd het geval.

Voor mij is dit een vlot geschreven avonturenroman, maar ook niet meer dan dat.