Een geordend en voorspelbaar leven

De hoofdpersoon in deze roman is Edmond, een 46 jarige tandarts die een rustig en uiterst geordend leven leidt met vaste gewoonten. Hij heeft geen vrouw, geen kinderen, geen vaste vrienden. Hij zwemt alleen.
Het verhaal wordt vertelt uitsluitend vanuit het standpunt van Edmond. Het enige wat er gebeurd is dat een jonge vrouw hem vraagt of hij haar wil helpen, omdat ze haar tanden heeft gebroken in een ongeval. Hij gaat er op in en raakt gefascineerd door haar.
Halfweg het boek is er verder niets gebeurd, is er geen spanning, geen verhaal. Er zijn beschrijvingen van zijn huidig leven en ook van zijn jeugdjaren, waarin hij zijn ouders beschrijft als kunstenaars die hun eigen individuele ontplooiing belangrijker achtten dat de zorg voor hun kinderen of hun relatie. Er is geen sprake van enige huiselijke warmte in zijn jeugdherinneringen maar ook niet als volwassene. Hij heeft enkel warme herinneringen aan de relatie met zijn oudere zus, tenminste in hun jeugdjaren. De hoofdpersoon is 46 jaar, maar nergens is er sprake van enige emotionele binding met andere personen, nergens is er sprake van enige warmte.
Het gebrek aan enige positiviteit, enige warmte en humor bij de personages in een roman waarin blijkbaar niets gebeurd, gaat ondanks een vrij vlotte schrijfstijl toch erg vervelen. Het stond zo ver van me af dat van enige inleving geen sprake was.
Op het einde van het werk is er wat meer duiding, maar het kwam me niet geloofwaardig over. Edmond kwam 23 jaar geleden een traumatische ervaring tegen, doch wil dit zeggen dat je 23 jaar later geen enkele warme relatie met anderen meer kunt aangaan ? Het lijkt me sterk.
Ook na het lezen van het boek was het me niet duidelijk wat de schrijfster wou zeggen.
De Jong kan schrijven, dit ga ik niet betwisten, maar dit boek lag me niet.