Beperkt en wee

Vernieuwend is het tot op heden weinig verhaalde gegeven dat de enkele joden die na WOII wél terugkeerden hun huizen in beslag zagen genomen. Dat is winst.

Wat de expliciete homoseksuele relaties betreffen, kan ik me voorstellen dat het boek daardoor in puriteins Amerika aan de hoogste trapezes van het prijzencircus zweeft. Hier te lande verblozen we na Wolkers nauwelijks nog bij de zoektocht naar openingen van het menselijk lichaam.

Voorts mis ik aanwijzingen voor het botte gedrag van de hoofdpersoon. Van een getormenteerd verleden geeft zij weinig blijk, maar misschien moet ik het ergens op het spectrum zoeken? Als lezer blijf je in het ongewisse.

Daarnaast zijn er haperende dialogen en twijfelachtige beschrijvingen (krassende merels, een lepel die mist) - hopelijk/mogelijk gevolg van een gebrekkige vertaling - en is er een soms kinderlijk-Couperiaanse schrijfstijl (“Kom gezellig nog wat drinken, alsjeblieft, o toe!”), die zich met een gehaast en opmerkelijk einde ook op handelingsniveau lijkt te hebben vertakt.

Kortom, een beperkt en wat wee verhaal naar mijn oordeel, waarbij voor de Nederlandse markt de zelffelicitaties in het nawoord misschien ook beter achterwege gelaten hadden kunnen worden.