Denken, en vooral uitgebreidheid

Interessant boek om te lezen hoe Spinoza de 21e eeuwse mens richting en verlichting kan geven, al is de Amerikaans aandoende, uitleggerige vertelstem (“Nu we weten… vraag je je nu natuurlijk af”, appeltaart eten op het saaie verjaardagsfeestje van je tante), de hoeveelheid natuurkundige theorieën én de veelvuldige herhaling daarvan wel wat veel van het goede. Ook een strakke definitie van wat bewustzijn - het centrale concept van het boek - nou precies is, ontbreekt.

Voor mij resten na lezing nog steeds twee vragen: waarom moet iets natuurkundigs (het ontstaan van leven) als God geoormerkt worden en waarom is het in godsnaam zo belangrijk dat het bewustzijn moet voortbestaan? Voor de auteur is dat duidelijk: ze is van kindsaf aan doodsbang voor het doven van haar bewustzijn. Voor mij als onbevangener aardbewoner is het geen noodzaak, en de aangehaalde natuurkundige theorieën overtuigen ook niet in het voortbestaan ervan.

Dat zingeving uit het gewone leven te halen is en eenzaamheid te bestrijden is door de antopocentrische blik te verruimen naar álles wat leeft, is evenwel de meerwaarde van de kosmologische beschouwing in dit boek. Hoe minder homo sapiens, hoe beter.