Ja

Makkelijk leesbaar, dun, niet ingewikkeld en toch: een verhaal dat blijft hangen. Een messcherp verslag van hoe het leven kan lopen en hoe mensen, van jong tot ouder, hun leven definiëren. Het eeuwige zoeken, het gekozen decorum, wederzijdse verwachtingen, de vergroting van wat liefde zou moeten zijn.

En ook: de magistrale scène met Rafik en Terri aan de voordeur. De snelheid van uitgesproken clichés bij het tienminutengesprek. Het is allemaal waar, verklaarbaar, ergerlijk en begrijpelijk. De uitgewiste zin van Kristy in de whatsapp van haar moeder. De kitesurfer.

Ja, dit simpele boek biedt veel.

Dan moet ik nu geloof ik nog even doorgaan, omdat Hebban stelt dat een recensie 100 woorden moet hebben. Maar meer is vaak niet beter.