Aardig verhaal maar niet meer dan dat

Thrillers zijn niet mijn favoriete genre, maar zo af en toe kan ik ze wel waarderen. Bloedbroeders is een aardig verhaal, alleen de scènes met geweld en bloed enz. zijn aan mij niet besteed.
Ik vind hier de schrijfstijl ook niet zo fijn, of misschien ligt het aan de vertaling. Zinnen die steeds beginnen met toen... of met toen ineens... en ook zinnen die niet helemaal passen in de Nederlandse manier van zeggen, dat leest niet lekker.
Wat ik wel bijzonder vind in dit boek: het verleden (1991) wordt in tegenwoordige tijd verteld en de verhaallijn in 2018 juist in verleden tijd. Hierdoor heb je als lezer meer voeling met de jongens die ze waren dan met de verhaallijn nu. In de verhaallijn in het nu (2018) ergerde ik me aan het onprofessionele gedrag van Jari.

Voor “Bloedbroeders” las ik "De eerlijke vinder" van Lize Spit, de vriendschap tussen de jongens doet me daar ook aan denken, en wat mij betreft is dit door Spit veel beter geschreven. Zij nam me echt mee in de belevingswereld van de jongens, liet me de wereld door hun ogen zien. Dat heb ik in “Bloedbroeders” gemist.

Er lopen nog wat verhaallijnen die waarschijnlijk in het tweede deel worden uitgewerkt, maar ik ben er niet nieuwsgierig genoeg naar geworden om dat te willen lezen.