Hartverwarmend pleidooi met een open blik

Teun schreef een hartverwarmend pleidooi voor een andere manier van kijken naar en zorgen voor mensen met dementie.

Teun kijkt van binnenuit naar de mensen in het verpleeghuis waar hij is gaan wonen. Hij laat je nadenken over hoe je het zelf zou willen, als iemand uit je naaste omgeving of jijzelf in zo'n situatie terecht zou komen (en die kans is behoorlijk groot).

Hij legt de vinger op de zere plek(ken) van ons zorgsysteem voor mensen met dementie, hij geeft woorden aan het ongemak dat ik zelf ervaarde op bezoek in het verpleeghuis bij mijn schoonouders.
Waarom wordt er niet bewogen, waarom zit iedereen aan tafel, waarom staat de tv in de gemeenschappelijke 'huiskamer’ aan. Waarom kan de zorg niet persoonlijker, menselijker?

Eigenlijk is het hartverscheurend... hoe je zelfbeschikking je wordt ontnomen als je de diagnose dementie hebt gekregen. Dat moet en kan anders, en dit boek laat je hierover nadenken, zonder dat het zwaar is. Hoe Teun schrijft over zijn vrienden in het verpleeghuis is hartverwarmend en herkenbaar.