Goed onderwerp, jammer van de uitwerking

Het is schrikken en wennen voor de 12-jarige Sanne als haar ouders uit elkaar gaan met veel gedoe. Twee volwassenen die elkaar niet meer kunnen horen of zien en Sanne en haar broer Daan staan er tussenin. Alles wordt ingezet om de andere ouder af te troeven: zelfs de kinderen. Sanne ziet hoe het steeds slechter gaat met Daan en dat veel aandacht naar hem gaat. Niemand die vraagt hoe het met haar gaat.

Een boek met dit onderwerp kan ik alleen maar toejuichen gezien de hoeveelheid kinderen die te maken hebben met een complexe echtscheiding. Nee, geen vechtscheiding, want kinderen (en veel ouders) in deze situaties geven aan dat deze term niet passend/fijn is. Vaak wordt er niet fysiek gevochten en daarbij impliceert het woord gevecht dat er gewonnen kan worden. In een complexe echtscheiding zijn geen winnaars.

Dat Sanne middelpunt en verliezer is van de scheiding is heel goed voelbaar. Het is triest hoe ze klem komt te zitten tussen haar ouders en niet meer weet wat ze waar kan zeggen, ook niet tegen vriendinnen. Zonder dat een van haar ouders denkt dat ze partij kiest voor een van hen. Het wisselen van huis terwijl eerst haar ouders wisselden van plek (birdnesting). Sanne wordt niet gezien. Helaas schrijnende realiteit voor heel veel kinderen.

Het boek leest enorm vlot, de schrijfstijl van Gracia Lebbink is prettig. Net als dat het boek snel leest, gaat de tijd in het boek ongemerkt ook wel erg snel. Sanne is ineens bijna 14 en 15 jaar. Daarnaast wordt de situatie van Daan eerst uitgebreid beschreven en is hij daarna vrijwel uit beeld.

Ik denk dat ik (vanuit theorie en praktijk) te veel weet van scheidingen om dit boek geheel onbevangen te kunnen lezen. Het gevoel van Sanne komt ontzettend goed naar voren en dit gaat halverwege het verhaal de andere kant op als Sanne experimenteert met vrienden en haar lichaam. Het is bekend dat jongeren als gevolg van de scheiding ander gedrag kunnen laten zien, was dit een voorbeeld ervan? Daarnaast worden een paar termen snel genoemd, maar verder niet verwerkt door de vele thema’s die (even) aan bod komen. Het voelde niet helemaal goed uitgewerkt voor mij, maar mogelijk ziet een andere lezer dat anders.

Ik ben blij dat dit boek er is, want boeken met deze maatschappelijke onderwerpen en zeker dit specifieke onderwerp mogen er zeker meer komen. Lebbink schrijft in haar nawoord dat zij dit groot maatschappelijk probleem wereldkundig wilde maken. Juist daarom mis ik hulp/adviezen/gevolgen achterin het boek voor kinderen, jongeren (en hun ouders) in deze situaties. Zodat zij n.a.v. dit boek weten dat er (laagdrempelige) hulp bestaat! Ook voor hen.