Krachtig boek over de impact van een gebeurtenis en meer

4,5 sterren
Iets op papier zetten na het lezen van dit boek is lastig, want er zit zoveel in. Het is veel meer dan een verhaal dat op Romeo en Julia lijkt en verder gaat na een bepaalde gebeurtenis.
Het is krachtig, mooi en ook realistisch. Hopelijk doe ik het boek niet tekort met mijn review.

Francis Gleeson en Brian Stanhope beginnen tegelijk bij de NYPD en komen naast elkaar te wonen in Gillam. De eenzaamheid van Lena, Francis’ vrouw, en de wankele geestelijke gezondheid van Anne, Brians vrouw, weerhoudt hen van een warme band. Hun kinderen Kate en Peter sluiten vriendschap en zijn onafscheidelijk, maar door een explosieve gebeurtenis in de nacht komt alles op scherp te staan.

Over dit boek had ik al veel goeds gelezen en dat is terecht. Dit is een heel mooi verhaal over een levenslange vriendschap en liefde die niet goedgekeurd wordt door de ouders van Kate en Peter. Het is ook een verhaal over de impact van een gebeurtenis, over de langdurige gevolgen daarvan bij iedere betrokkene en verder. De twee families wijzen naar elkaar, de ander deugt niet. Zeker niet na het nachtelijke voorval.

Dit familiedrama speelt in een periode van 40/45 jaar nadat Brian en Francis elkaar hebben ontmoet.
Doordat er zoveel tijd overheen gaat, zie je de personages letterlijk groeien en begrijpt ieder van ehn beter. Een verhaal heeft tenslotte meerdere kanten.
De verschillende vertelperspectieven voegen veel toe in dit verhaal. Ieder heeft een andere belevenis, maar duidelijk is dat Kate en Peter van de volwassenen niet met elkaar om mogen gaan. Niet als vrienden, niet als geliefden.
“Letterlijk ieder ander meisje had me niet uitgemaakt. Er is maar één meisje in de wereld dat een slecht idee zou zijn, en dat is zij.” De reden? “Omdat het wil zeggen dat alles wat er jaren geleden is gebeurd toen niet geëindigd is. Het is nog steeds aan de hand.”
Kate en Peter kunnen het achter zich laten en doorgaan. Hoewel ze zich afvragen of zij de schuldigen zijn van het incident, waren zij dat niet als 13- en 14-jarige.
“Alles wat er was gebeurd, was iets wat tussen hun ouders was gebeurd. Tenminste, hun ouders waren degenen die alles hadden aangericht. Tenminste, hun ouders waren degenen die hadden kunnen voorkomen dat het was gebeurd.”

Wat ook mooi naar voren komt in de verhaallijn van Anne, is haar psychiatrische gesteldheid. Ze is niet gek, maar ziek. Haar verhaallijn geeft meer uitleg over haar verleden, haarzelf, over hoe dingen zijn gelopen zoals ze zijn gelopen, maar ook over haar moederschap. Dat is ook wat Kate uiteindelijk ziet. Naast dat Anne een grote rol speelde tijdens het incident, is en blijft ze de moeder van Peter. Ze kreeg jarenlang hulp en is eenzaam. De manier hoe Peter hiermee om ging als kind, maar ook later als hij volwassener is en haar verdedigd is mooi. Het is zijn moeder en ze is ziek, ook als hij haar al jaren niet heeft gezien.
In dit verhaal wordt duidelijk hoe opvattingen en belevingen kunnen veranderen naar mate iemand langer leeft en meer levenservaring heeft. Niet alleen vanuit Anne, maar ook vanuit Francis, Lena, Kate, Peter en George en dat vind ik erg mooi gedaan. Het maakt het boek completer door vanuit iedereen de gebeurtenis en het leven daarna te bekijken.

Naast dat het verhaal mij boeide van begin tot eind, kwam dat ook door de fijne bladspiegel en het lettertype en de fijne schrijfstijl.

Een erg mooi boek over liefde, vriendschap, familiebanden, langdurige gevolgen en impact van een incident bij alle betrokkenen. Aangrijpend zelfs. Psychische gezondheid, liefde, trauma’s en vergeving zijn allemaal op een perfecte manier in het verhaal verwerkt. Hoe mensen naar elkaar toe getrokken worden, uit elkaar gaan en soms ook weer naar elkaar toe trekken, elkaar misschien zelfs vergeven. Ik heb genoten van dit toch wel realistische boek.

Aanrader.