Meesterverteller rekt het tot leuteraar

Mysliwski is een meesterverteller, dat schrijven toch alle recensies op internet. En het blijkt nog waar te zijn ook. Het boek was een persoonlijke literaire verademing na een aantal zogenaamde thrillers. Bekend zijnde met mijn portie geluk, zou het niet verbazend zijn moest ik er de slechtste uit dat gerne uitgehaald hebben.

Maar De Horizon dus. Een mozaïek van verhalen van een Poolse jongen. De verhalen overlappen, haken in elkaar, verwijzen naar elkaar. Op de duur kent men de ganse familie van de hoofrolspeler. Prachtig verteld. De karakters uitgediept. De omgeving schetsend beschreven. En zo gaat dat een tijd door. Een fantastisch hoog niveau.
Tot ik mij erop betrapte dat ik ging kijken hoeveel pagina's het boek telde. Bij de derde controle van dit aantal, ik zat zo rond pagina 400 begon de afstand tot het einde mij zwaar te vallen.
Vertelkust begon eerder eindeloos geleuter te worden. De mooie beschrijvingen begonnen enkele adjectieven te veel te tellen. De zinnen telden plots veel te veel bijzinnen. Het einde kwam slepend. Het boek begon iets te hebben van "niet meer te kunnen stoppen".
Ik heb genoten van de dames Poncka (zijn zij niet het hoofdpersonage ? dan toch zijn zij de verbindingslijn van de mozaïek) tot op het einde. Het was een literaire belevenis. Doch ik vond het boek te lang. En daarom krijgt het maar een beoordeling van 3.