Geeuw...Spanning ? Net zoveel al in een dode vis !

Het einde van Pi, in de Henebelle serie.
Nog maar eens een "thriller" geprobeerd om wat ontspannen met een boek. Thilliez wordt over het algemeen op internet geprezen als een van de beteren in het gerne.
Draaide dat voor mij persoonlijk toch even anders uit. Thilliez blijkt een leuteraar die iets met 10000 woorden zegt wat eigenlijk maar 5 woorden nodig heeft. Het begin is eindeloos. Uitleg hier, uitleg daar wat geneeskundige schijn, wat naar wiskunde neigende nonssens. Het stoot gewoon af. Het is een 180 pagina durende worsteling waar slechts een klein aspectje van het eigenlijke verhaal naar boven komt.
Geeuw.
Dan komt een spannend stukje. Maar de "ontknoping" komt 50 pagina's te vroeg. En is zodanig ontgoochelend dat ik mij echt af vroeg of het nu dat wel was en dat er toch nog iets moest gebeuren de laatste 50 paginas om het boek de moeite waard te maken.
En ja hoor er gebeurt nog iets. Een afknapper van jewelste. Op het einde vroeg ik mij echt af of dit onding nu echt het papier waard was waar het op gedrukt stond.
Maw dus : een flutverhaaltje zonder spanning. Zonder karakteruitwerkingen. En dat als gebadineerd in een sausje van would-be wiskunde en bijna geneeskunde. Trouwens van de weinige scheikundige termen die in het boek voorkomen zijn er een aantal nog verkeerd vertaald.

Mijn thrillerreferentie blijft "De Davinci Code". Een niet zo goed geschreven boek. Maar het maakt zijn gerne-aanduiding waar. Het pakt je bij de keel en je leest het in een keer uit. Dit was met dit Thilliez onding heel zeker niet het geval. Ik heb het even gehad met die zogenaamde thriller ondingen. Dank U Thiliez.