Gaat helemaal niet over klimaat of de verandering ervan !!!

Bij een voorafgaande verkenning op internet werd het klimaat als een van de grote thema’s van dit boek genoemd. Ik ben dus aan het boek begonnen met de overtuiging het snel terug weg te leggen. Weer maar eens oeverloos gezever over klimaat hoefde ik niet.

MAAR

Het boek sloeg aan van de eerste pagina. Een verhaal van een man, Babakar Traoré, dat samen met de geschiedenissen van Movar en Fouad aangroeit tot dat van drie mannen. Op een gegeven moment dwingt Babakar’s persoonlijke levensgeschiedenis hem om de verantwoordelijkheid op zich te nemen over het baby’tje Anaïs. Dit ontwikkelt zich tot een roman van een zoektocht naar familieleden, achtergronden, identiteiten die zorgt voor intrigerende verkenningen, wendingen en een aangrijpende conclusie.

Condé geeft de lezer weinig kans om de aandacht te verliezen. Ondanks de uitweidingen in het verleden van de personages blijft het boek vlot leesbaar en bevatbaar. Anaïs haalt ongeschonden het eind van de roman door de inspanningen van de personages, die daardoor in een kroniek van menselijk leed terechtkomen. Het leven is niet maakbaar, en aan dat feit is niet te ontsnappen. Vele menselijke pogingen daartoe zijn zinloos. Maar deze roman van Condé gaat niet ten onder in negativisme en uitzichtloosheid. Integendeel. Ze daagt de lezer uit het vastgeroeste van het voor de hand liggende in vraag te stellen en zich te ontworstelen aan het verleden, tradities die, in het geval van de roman, eerder beperkend zijn dan een rijkdom voor de toekomst. Condé kent de geschiedenis en maakt die niet mooier dan die was, is en zal worden.

Op één zinnetje na dus geen gesemmel over klimaat of de verandering ervan. Wel passeert in alle rauwheid de geschiedenis van Mali en Haïti tot in de moderniteit van de Chinese invloed toe. Geschreven in een vlot lezend, boeiend verhaal. Soms is de schrijfstijl verrassend koel en beschrijvend, op andere momenten dan weer aangrijpend en emotioneel. Een echte ontdekking die noopt tot meer. Als is het misschien heel prematuur om op basis van één boek te oordelen, maar met “tot het water stijgt” bewijst Maryse Condé mij dat ze een echte Nobelprijs verdient.