'Uit duisternis licht'

De oogstmeisjes – Nikola Scott

Londen, 2004. Journaliste Frankie groeide op bij haar oma Violet, tot de omstandigheden hen uit elkaar dreven. Inmiddels heeft ze haar grootmoeder, een beroemdheid in de society-wereld, al jaren niet meer gezien. Tot ze de opdracht krijgt een reportage over Violet te schrijven. Dan komt ze erachter dat bepaalde gebeurtenissen uit het verleden angstvallig door haar oma verborgen worden gehouden.

Somerset, 1940. Na een tragedie tijdens de Blitz ontvlucht de zeventien-jarige Violet Londen en sluit zich aan bij The Women’s Land Army. Als ‘oogstmeisje’ wordt ze tewerkgesteld op het landgoed Winterbourne Orchard. Ondanks het zware werk en een tirannieke baas sluit ze hechte vriendschappen met de andere meisjes, tot er op een avond iets verschrikkelijks gebeurt, wat voor altijd verborgen moet blijven…

´Uit duisternis licht´

Ik lees graag boeken met twee tijdlijnen, het geeft een verhaal vaak net iets meer diepte. En ook bij De oogstmeisjes werd ik hierin niet teleurgesteld. Deze roman schetst een beeld van de situatie tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen de mannen weggeroepen werden naar het front en veel vrouwen hun kans grepen om o.a. de lege plekken in de agrarische sector op te vullen en zo de voedselproductie voor de bevolking op peil te houden. Het was zwaar en hard werken voor weinig of geen loon, maar vaak ook met saamhorigheid.

Ik lees graag boeken met twee tijdlijnen, het geeft een verhaal vaak net iets meer diepte. En ook bij De oogstmeisjes werd ik hierin niet teleurgesteld. Deze roman schetst een beeld van de situatie tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen de mannen weggeroepen werden naar het front en veel vrouwen hun kans grepen om o.a. de lege plekken in de agrarische sector op te vullen en zo de voedselproductie voor de bevolking op peil te houden. Het was zwaar en hard werken voor weinig loon, maar vaak ook met saamhorigheid.

Een verhaal over familiegeheimen en intriges. Over onderdrukking, vrijheid en vriendschap.
Het verhaal leest vlot door de fijne schrijfstijl en de herkenbare, goed beschreven, karakters. Je leeft echt mee met de verschillende personages, waarvan Violet en Jools mijn favorieten waren.

‘De pijn wanneer ze naar de foto keek was wat minder scherp geworden, de angst dat haar iets door de vingers glipte niet meer zo panisch. Want het herinnerde haar er ook aan dat Violet weer in haar leven was, dat het verleden het verleden was, maar dat dit het hier en nu was.’

Het was mooi om te lezen hoe Frankie en Violet steeds meer naar elkaar toe groeien en elkaar leren respecteren en waarderen. De beginnende dementie van Violet speelt hier een grote rol in. Het verhaal bleef me tot het eind toe boeien, met een mooi opgebouwde spanning en nog een leuke ontknoping.

‘Laten we gewoon maar met de dag leven.’