De yogaclub van Orange Blossom House

De yogaclub van Orange Blossom House Sophie Green

Grace Maud, Patricia en Dorothy hebben alle drie het gevoel dat hun leven stil staat. Als ze elkaar treffen bij de yogalessen van Sandrine, ontdekken ze al snel dat er nog genoeg te beleven valt.

Queensland, Australië, 1993. Grace Maud is 74 en voelt elk jaar in haar botten. Patricia heeft haar dromen van reizen en avontuur achter zich gelaten om voor haar ouders te zorgen. Voor Dorothy is elke dag een gevecht: om haar café draaiende te houden, en om niet toe te geven aan de wanhoop dat zij en haar man misschien nooit een kind zullen krijgen.

Drie vrouwen die zoeken naar iets om hun leven meer inhoud te geven, vinden elkaar in het plaatselijke buurtcentrum, waar nieuwkomer Sandrine met yogalessen is gestart. Samen zullen deze vrouwen ontdekken dat het leven nog veel meer voor hen in petto heeft dan ze dachten…

Sophie Green heeft een prettige stijl van schrijven en dat is maar goed ook, want het verhaal kent een trage start. Er gaat namelijk nogal wat tijd zitten in de kennismaking met de hoofdpersonages; drie vrouwen die ieder in ander fase van hun leven zitten en veel van elkaar verschillen, maar alle drie op zoek zijn naar verbinding.
De zorgzame Dorothy, de plichtsgetrouwe Patricia en Grace Maud met haar droge humor, recht voor de raap en bot. De drie hebben ieder zo hun eigen problemen en daardoor komen er ook heel wat thema´s ter sprake, waaronder eenzaamheid, veroudering, dementie, IVF, doofheid en zelfacceptatie

Ze ontmoeten elkaar wekelijks bij de yogaclub van Orange Blossom House onder leiding van Sandrine. De vrouwen krijgen een goed contact, trekken steeds meer met elkaar op en krijgen, mede door de wijze woorden van Sandrine, steeds meer begrip voor elkaar.

Het verhaal is verdeeld in seizoenen, elk voorafgegaan door een lijst van actuele liedjes, films, tv-series en wereldgebeurtenissen uit de periode waarin het verhaal zich afspeelt. Waar ik dit eerst een overbodige toevoeging vond, maakte het toch ook heel wat leuke herinneringen bij me los.

Pas op het eind komt er flink wat leven in de brouwerij. De vrouwen worden zelfbewuster en er worden touwtjes in handen genomen. Ondanks dat dit naar mijn idee wat beter gedoseerd had kunnen worden, is het nog steeds een hartverwarmend verhaal waar ik een paar aangename uurtjes mee heb doorgebracht.