Winter, een zoektocht naar thuiskomen!

Winter – Laura Galloway

Een DNA-test die suggereerde dat ze genen deelde met de Sámi-bevolking was voor Laura Galloway reden om naar Noorwegen af te reizen. Haar onverwachte relatie met een Samische rendierherder bracht haar er uiteindelijk toe haar leven in New York achter zich te laten en opnieuw te beginnen in het kleine stadje Kautokeino. Maar toen haar vriend haar na zes maanden verliet, keerde Laura niet terug. Ze bleef zes jaar in het hoge Noorden wonen.

Winter is het verhaal van Laura’s tijd in een rendierendorp in Noorwegen en over haar eenzame bestaan in een van de meest afgelegen culturen op aarde. Het is een liefdesbrief aan het unieke landschap van de regio en tegelijkertijd een hartverscheurend relaas over verlies en geborgenheid. Winter onderzoekt met veel warmte wat het betekent om ergens echt bij te horen.

Wat heb ik genoten van dit autobiografische verhaal van Laura Galloway. Ik begon op zondagochtend met lezen om het pas weg te leggen nadat ik het boek diezelfde avond nog uitgelezen had!

De hoofdstukken zijn redelijk lang, maar lezen prettig door de vlotte pen van de auteur. Het was echt genieten van de mooie zinnen en de prachtige sfeerbeschrijving:

‘De lucht is volkomen bewegingsloos en loodzwaar van de kou, alsof eventueel uitgesproken woorden aan diggelen zouden kunnen slaan. Tijdens de nachtelijk autorit naar mijn hotel ben ik me volkomen onbewust van de hoog oprijzende grove dennen en de fijnsparren die her en der langs de troosteloze bermen staan en pas tevoorschijn komen in het goudroze ochtendlicht, volledig bedekt met dikke lagen sneeuw, als reusachtige suikerspinsculpturen. De schoonheid is ongekend en bovendien misleidend, want dit is tevens een plek vol duisternis en eindeloze nachten, van bittere kou en overleven.’

Ook de wisselende tijdlijn naar haar jonge jaren in Amerika maken dit verhaal tot een boeiend en vlot te lezen geheel. Het geeft uitleg aan de vorming van het meisje Laura tot de volwassene van nu.

‘Vanuit het niets besloot Joan ineens om me te adopteren als haar eigen dochter. Ik was door het dolle heen: ik wilde niets liever dan een moeder hebben en ik hunkerde naar Joans aandacht en liefde en aanvaarding; ze leek heen en te gaan tussen de baas over me spelen, me eraan te herinneren dat ik van haar was, en tegen me zeggen dat ze mijn moeder niet was en duidelijk maken dat ik het product was van een getroebleerd persoon en de manipulatieve Galloways – mijn broers en zus. Ik wist van dag tot dag nooit waar ik aan toe was en dacht dat de adoptie zou betekenen dat ik veilig was – dan zou ze in elk geval formeel mijn moeder zijn.

Ook vond ik het erg interessant om meer te lezen over de Sámi-cultuur: het leven van alledag en de omgangsregels, zo heel anders dan wat wij gewend zijn.

‘Toen het na een van mijn eerste bezoekjes aan Ailu’s zus Risten tijd was om naar huis te gaan, ging ik in alle kamers naar binnen om de kinderen een voor een gedag te zeggen en te omhelzen, iets wat ik in Amerika altijd deed voordat ik wegging van een feestje of bijeenkomst…De kinderen keken perplex en een van hen zelfs verschrikt toen ik hen trakteerde op een verkorte versie van mijn typisch Amerikaanse vertrek. Ailu vertelde me achteraf waarom, lachend en wel. ‘Ze dachten dat je doodging of nooit meer terug zou komen.’ Bij de Sámi voltrekken komen en gaan zich gewoonweg, in stilte, zonder ophef en onaangekondigd.’

Lees dit verhaal van Laura en reis met haar mee naar Noorwegen op zoek naar een plek om bij te horen, om thuis te komen!

‘Ik weet inmiddels dat thuis geen fysieke plek is; het is geen bestemming waar je aankomt per schip of per trein. Thuis is binnen in jou en overal om je heen, maar niet in de zin van bakstenen of cement. Thuis is bij de mensen die je onvoorwaardelijk omringen met liefde, ongeacht afstand of locatie. Het is de onzichtbare kracht van de verbintenissen en vriendschappen en banden die je aangaat, die je innerlijke kracht versterkt en fluistert ‘Ik ben er’ wanneer je op je eenzaamst bent. Thuis maakt jou ergens deel van; een thuis bouw je niet met planken of bakstenen of dakpannen, of met vlees en bloed, maar met liefde, begrip en empathie.
Elke weg voerde me naar deze plek, maar het was pas in de stilte van de natuur dat het besef ontstond dat liefde al mijn leven lang overal uit het zicht ligt te wachten en steevast tevoorschijn komt op het moment dat ik het nodig heb.’