Gedroomd ouderschap

De hoofdpersoon Robin raakt er steeds meer van overtuigd dat het geen goed idee is om een kind op de wereld te zetten, in een tijd van toenemende overstromingen, hittegolven en oorlogen. Hij ziet echter over het hoofd dat zijn vriendin daar niet zo zeker van is.
Als zij in Duitsland is om haar nieuwste boek te promoten, ontdekt hij thuis een detail in dat boek waaruit hij opmaakt dat zij wel degelijk naar een kind verlangt (op elke bladzijde staat hetzelfde bloempje met steeds een blaadje minder - ‘ik ben wel zwanger, ik ben niet zwanger’). Bang om haar kwijt te raken reist hij haar halsoverkop met de trein achterna.
Tijdens de reis - tussentijds - overdenkt hij de zorgelijke toestand van de wereld, het vaderschap en de toenemende dementie van zijn eigen vader. Hij beeldt zich in hoe het zou zijn om een driejarig zoontje te hebben. Dit zoontje reist met hem mee naar Duitsland. Daar aangekomen verzoent hij zich met zijn vriendin, en geeft hij haar de ruimte haar verdriet over de onvervulde kinderwens te uiten (‘Verlies - dat toch in de eerste plaats. Misschien niet direct van een toekomst, dan toch van een keuze.’) Soms is het zoontje concreet aanwezig, in het verleden, tijdens de treinreis, tijdens de verzoening en in de toekomst, dan weer lijkt hij eerder gedroomd. Het boek laat in het midden of het stel daadwerkelijk een kind heeft gekregen of dat ze besluiten er alsnog samen voor te gaan. En dat maakt deze roman over grote thema’s als de klimaatcrisis, het ouderschap, verlies, hoop en de liefde en zo pakkend, ontroerend intiem. Een aanrader voor wie ervan houdt in de vaart van het leven eens bij deze thema’s stil te staan.